The School of Los Angeles sergisi, Hollywood’un en unutulmaz portrelerinden bazılarını yeniden bir araya getiriyor. Jack Nicholson, yüzünü büyüten bir merceğin ardından gülümsüyor. Andy Warhol, koyu renkli gözlüklerinin arkasında oturuyor; beyaz saçları bir hale gibi aydınlanmış. Henüz gençlik yıllarındaki Leonardo DiCaprio, kameraya delici bakışlar yöneltiyor. Cyndi Lauper ise kristallerle süslenmiş devasa bir başlığın altında poz veriyor.
Jack Nicholson, yüzünü büyüten bir merceğin ardından gülümsüyor. Andy Warhol, koyu renkli gözlüklerinin arkasında oturuyor; beyaz saçları bir hale gibi aydınlanmış. Henüz gençlik yıllarındaki Leonardo DiCaprio, kameraya delici bakışlar yöneltiyor. Cyndi Lauper ise kristallerle süslenmiş devasa bir başlığın altında poz veriyor.
Bu fotoğraflar, Los Angeles’taki Fahey / Klein Gallery‘de düzenlenen The School of Los Angeles sergisinde bir araya gelen çalışmalardan yalnızca birkaçı. Sergi, 1970’lerin sonlarında Güney Kaliforniya’da adlarını duyurmaya başlayan üç önemli fotoğrafçının, Herb Ritts, Greg Gorman ve Matthew Rolston’un eserlerini buluşturuyor.
Üç fotoğrafçı, dönemin en büyük yıldızlarının pek çoğunu objektiflerinin karşısına aldı. Serginin ortaya koyduğu görüşe göre bu isimler, şöhretin, güzelliğin ve kimliğin bugün nasıl görselleştirildiğini hâlâ etkileyen ortak bir görsel dil yarattı.
Serginin adı, geçmişte Vanity Fair ve Vogue dergilerinde tasarım direktörlüğü yapan Charlie Churchward’ın kullandığı bir kavramdan geliyor. Sergi aynı zamanda önemli bir soruyu gündeme getiriyor: 1970’lerin sonlarında ortaya çıkan, 1980’lerde ve 1990’ların başlarında etkisini zirveye taşıyan bu üç fotoğrafçı, kendine özgü bir sanat akımının temsilcileri olarak değerlendirilmeyi hak ediyor mu?
Onları birbirine bağlayan şey ortak bir fotoğraf üslubundan çok, aynı şehri ve kuşağı paylaşmalarıydı. Yükselen yıldızları, çevrelerindeki stilistleri ve tasarımcıları tanıyor; Los Angeles’ın olağanüstü mekânlarını yakından biliyorlardı. Kariyerlerinin ilk dönemlerinde en önemli destekçilerinden biri Andy Warhol oldu. Warhol, kendi dergisi Interview için portreler çekmelerini isteyerek bu fotoğrafçılarla çalışmaya başladı.
Bununla birlikte üç fotoğrafçının çalışma yöntemleri birbirinden oldukça farklıydı. Galeri, aralarındaki ayrımı şu sözlerle özetliyor: “Ritts idealleştirdi, Gorman görünmeyeni ortaya çıkardı, Rolston dönüştürdü.”
Herb Ritts, klasik pozlardan, sade arka planlardan ve Kaliforniya’nın parlak ışığından yararlanarak fotoğrafladığı kişileri neredeyse birer heykele dönüştürüyordu. Tina Turner, düz beyaz bir fon önünde boncuklarla süslenmiş mini elbisesiyle vücudunu uzatarak poz veriyor. Willem Dafoe, yıpranmış ahşap bir duvarın önünde çömeliyor. Genç Richard Gere ise ağzında sigarayla, 1950’lerden kalma kuyruk kanatlı bir otomobilin önünde, bir benzin istasyonunda poz veriyor.
Herb Ritts’in heykelsi portre anlayışı, fotoğraf tarihinde Richard Avedon’un sade fonlar ve güçlü insan ifadeleriyle geliştirdiği portre diliyle birlikte değerlendirildiğinde daha geniş bir bağlam kazanıyor.
Greg Gorman ise konularına daha fazla yaklaşıyordu. Kontrollü ışık kullanımı ve fotoğrafladığı insanlarla kurduğu yakın ilişki sayesinde, kamuoyuna yansıyan görüntülerinin ardındaki kişiliklerini ortaya çıkarmaya çalışıyordu. Fotoğrafları arasında Diana Ross’un mum ışığıyla aydınlanan bir kafe masasında tek başına oturduğu portre ve RuPaul’un kabarık sarı buklelerinin altından opera dürbünüyle şakacı bir bakış attığı görüntü de bulunuyor.
Bu fotoğraflar, dönemin dergilerinde, reklam kampanyalarında, albüm kapaklarında, müzik videolarında ve filmlerinde geniş yer buldu.
Ünlü portrelerinin dergi kapaklarından popüler kültürün görsel hafızasına uzanan etkisi, Annie Leibovitz’in fotoğrafçılığında da belirgin biçimde görülebilir.
Matthew Rolston ise fotoğrafçılığa daha teatral bir yaklaşım getiriyordu. Portreleri, yalnızca kaydedilen görüntüler değil, baştan sona tasarlanan sahneler olarak görüyordu. Hollywood sinemasından, sanat tarihinden, modadan ve fantezi dünyasından beslenen bu yaklaşımın en belirgin örneklerinden biri, 1986 yılında Cyndi Lauper’ı incilere bürünmüş ve gösterişli bir başlık altında görüntülediği portresi.
The School of Los Angeles’ın Fotoğrafçılığa Kalıcı Etkisi
O dönemden bu yana medya dünyası büyük ölçüde değişti. Ancak bu üç fotoğrafçının oluşturduğu görsel dil yaşamaya devam ediyor. Günümüzün fotoğrafçıları, ünlüleri, sosyal medya fenomenleri ve markaları hâlâ onların ortaya koyduğu estetik anlayıştan besleniyor.
Galerinin basın açıklamasında bu etki şöyle ifade ediliyor: “Sanatın en eski meselelerinden birini devraldılar ve ona 20. yüzyılın sonlarına özgü, belirgin bir Los Angeles kimliği kazandırdılar.”
The School of Los Angeles: Herb Ritts, Greg Gorman and Matthew Rolston sergisi, Los Angeles’taki Fahey / Klein Gallery‘de 28 Kasım’a kadar ziyaret edilebilecek.