Hikayeler Archives - Sanal Sergi

Fotoğrafçı Mario Heller'in benzersiz hikayesi, hikaye anlatıcılığı ve foto muhabirliğine olan sevgisiyle fotoğrafçılığa dönüşen bir fırıncının hikayesidir. Fotoğrafçı Mario Heller'in benzersiz hikayesi, hikaye anlatıcılığı ve foto muhabirliğine olan sevgisiyle fotoğrafçılığa dönüşen bir fırıncının hikayesidir. Mario Heller, ödüllü görsel anlatılarıyla uzak ve çoğunlukla aşırı izole toplulukların insani deneyimlerine nadir bir bakış sunan, Berlin merkezli İsviçreli belgesel fotoğrafçısıdır. Yoğun iş temposundan vakit ayıran Heller, SanalSergi'yle fotoğraf felsefesi ve Norveç'in Barentsburg halkını merkeze alan son fotoğraf projesi Arctic Dreams hakkında konuştu. Işığın dönüşü: Aylarca süren karanlığın ardından, Şubat ayının başında Barentsburg'da alacakaranlık yeniden başlıyor. 20 Şubat'ta, güneş aylar sonra ilk kez ufukta beliriyor. Marat, Tatjana ve Nastya Pazar akşamını tipik bir Barentsburg apartmanında birlikte geçiriyorlar. Alexander Yatsunenko, kömür madeninde yer altında geçirdiği 8 saatlik vardiyanın sonunda. Sovyet döneminde madenciler 'Poljarniki', yani Arktik Kahramanları olarak biliniyordu. Madencileri yüzeyin yaklaşık 500 metre altına götüren bir tren tüneli. Mekanize madencilik süreçleri ve güvenlik önlemleri, ayrıca kömürü götürmek için kullanılan kamyonların çalıştırılması çok fazla beceri gerektirir. Ayrıca, yeraltı madenciliğinde madencilerin metan gazı patlamaları olarak adlandırdığı 'çekiçli hava' tehlikesi sürekli vardır. Bir kömür madencisi kaskını düzeltiyor. Buradaki madenciler için yılda altmış gün tatil, ayrıca ikramiye ve ücretsiz sağlık hizmeti gibi özel ödemeler yaygındır. Sovyetler Birliği günlerinde ücretler nispeten daha yüksek olsa da, Arktika'daki bir madenci hala Ukrayna'daki tipik ulusal maaşın üç katını kazanıyor. Barentsburg'da çıkarılan kömürün dörtte biri yerleşim yerine elektrik ve ısıtma sağlamak için kullanılıyor. “Barentsburg'da bir gelenek vardır. Anakaraya gittiğinizde bir ağaca sarılırsınız çünkü burada hiç yoktur. Arktik'teki Spitsbergen'deki Rus yerleşim bölgesi o kadar uzaktır ki oraya yalnızca helikopter, kar arabası veya gemiyle ulaşabilirsiniz. Kutup ayılarının tehlikesi nedeniyle köyden tüfeksiz ayrılmak yasaktır. Kışın Barentsburg aylarca karanlığa gömülür; yazın güneş günün her saati parlar,” diye anlatıyor Heller. "Nüfus çoğunlukla Ukraynalı madencilerden ve Rusya'dan gelen genç şehirlilerden oluşuyor. Herkesin birbirini tanıdığı sıkı sıkıya bağlı bir toplulukta yaşıyorlar. Bu garip yerde yaşamayı seçen insanlar kimler? Ve siyasi gerginlik zamanlarında barış içinde bir arada yaşamayı nasıl başarıyorlar?" Heller'ın fotoğrafları yalnızca bu sorulara cevap aramıyor, aynı zamanda nüfusu 400 civarında olan bu son derece izole, benzersiz yerleşim yerine de ışık tutuyor. Yorucu bir vardiyanın ardından iki kömür madencisi dışarıdaki karda yıkanıyor. Kutup keşiflerinin tarihi ve cesur kaşiflerinden ilham alan Barbara Mokstadt, Arktika'da yaşamayı kendisi deneyimlemek için can attığını söylüyor. Müze müdürü, ülkesinin politikalarına hiç katılmadığını söylese de küçük topluluğun bir parçası olmaktan hoşlanıyor. Hangarda bir Mi-8 helikopteri. Uçak, Barentsburg halkı için bir can simidi görevi görüyor. Tahmin edilemeyen hava koşulları nedeniyle uçmak için tehlikeli bir yer. Pilotlar, mühendisler ve yer ekibinden oluşan bir ekip, uçuşlar sırasında güvenliği sağlamak için mümkün olan her şeyi yapmaya çalışıyor. Ekim 2017'de bir kaza birkaç kişinin hayatına mal oldu. Mi-8 helikopterinin bir resmi, Spitsbergen halkı için sadece bir ulaşım aracından daha fazlası. Onlara uzak yeri hızlı ve rahat bir şekilde terk etme olanağı sunuyor. Kutup ayılarının sürekli saldırı tehlikesi altında olduğu dört ay süren kutup gecesinde, dışarıda Arktik sessizliğinde yürüyen yalnız bir figür. "Barentsburg'da Rusya'daki evlerinde askere çağrılan adamlar tanıyorum" diyor spor koçu Mikhail Petrovskiy. Onun gözünde savaş, birkaç kişi için kazançlı bir işken, diğer herkes acı çekiyor. Ancak, merceğinin diğer tarafındaki insanlarla ilgili soruları yanıtlamaya çalışırken, aynı zamanda kendisine dair bir içgörü de sağladı. Heller her zaman hikaye anlatmaya, çocukken sayfalarca suç hikayeleri yazmaya ve bir fotoğraf blogu denemeye tutkuluydu; iki tutkusunu foto muhabirliğiyle birleştirmeyi, kendi imgeleriyle hikayeler anlatmayı hayal ediyordu. Ancak, hayatın gerçekleri kendi olumsuzluklarını da beraberinde getiriyor. Geçimini sağlamak için pasta şefi olarak çalıştı ve gazetecilik okuluna başvurana kadar tüm parasını biriktirdi. Ne yazık ki, okuldayken program yönetmeninden olumsuz geri bildirimlerle karşılaştı. Ancak, kişisel gelişimiyle birlikte öz-yansıması yalnızca geri bildirimlerden öğrenmesine değil, aynı zamanda güçlü ve zayıf yönlerini anlamasına da yol açtı ve bazı sanatçıların ve yaratıcıların sıklıkla karşılaştığı yaygın plato sorununu önledi. “Program yönetmeninin bana 'kimse seni beklemiyor' diye uyardığı ve paramı başka bir yerde harcamamın daha iyi olabileceğini söylediği röportajı canlı bir şekilde hatırlıyorum. Buna rağmen ısrar ettim ve bir yıllık kursu tamamladım. Bu sadece teknik becerilerimi geliştirmekle kalmadı, daha da önemlisi beni sektör profesyonelleriyle tanıştırdı,” diye paylaştı. “Daha sonra yerel bir gazetede staj yaptım, baskı altında çalışmayı öğrendim ve portre fotoğrafçılığı becerilerimi geliştirdim. Şimdi o resimlere geri dönüp baktığımda, kalitelerinden ve geri bildirimlere karşı inatçı direncimden sık sık utanıyorum. Yanlışlıkla "kendi işimi yapmanın" ve fotoğraf editörlerine olabildiğince az seçenek sunmanın bir güç olduğunu düşündüm, kontrolü sürdürmem gerektiğine inanıyordum.” Tatyana, kocası Alexander ve aslen doğu Ukraynalı olan ve beş yıldır Barentsburg'da yaşayan kızları. Tatyana'ya göre, 'Savaştan en çok sıradan insanlar zarar görüyor, hangi tarafta olursa olsun. Dünyanın hiçbir yerinde savaş olmamalı. Yıkılan şehirler ve aileler ne kadar da acımasız. Her iki taraftaki komutanlar suçlu.' Farklı cinslerden oluşan bir sürü husky, yerleşim yerinin girişinde yüksek sesle havlayarak ve uluyarak Barentsburg'a gelen ziyaretçileri karşılıyor. Köpekler turistlerle kızak kaymak için eğitiliyor ve ayrıca sık sık yürüyüşe çıkardıkları yerel halk arasında da popüler. Geçmişten kalma, maden tesisindeki ekipmanların bakımının yapıldığı kömür madeninin demirhanesinde aynaya yansıyan bir işçi. Bir kömür madencisi madenin spor salonunda ağırlık kullanıyor. Sakinler akşamları film geceleri, çay partileri veya krep yemekleri gibi ortak aktiviteler için bir araya gelirler. Hafta sonları, insanlar gündüzleri uzun yürüyüşlere çıkarlar ve akşamları kasabadaki tek bar özellikle gençleri çeker. Özellikle bayram günlerinde düzenli olarak performansların sergilendiği kültür merkezinde sahnede iki genç kadın. Yerel hediyelik eşya dükkanında satılmak üzere yüksek kaliteli pamuklu giysilerin yapıldığı bir terzi dükkanında çalışan bir terzi. "Hepimiz birbirimize bağlıyız. Herkesin kendi görevi var ve yaptığımız her şey diğerlerini etkiliyor. Birisiyle tartışırsanız, bununla başa çıkmanın bir yolunu bulmalısınız. Burada düşman edinemezsiniz, büyük şehirdeki gibi her gün yeni yüzlerle karşılaşmazsınız," diye açıklıyor doktor Vitaly. Bu özerklik ve inisiyatif, Heller'ın çalışmalarının kendine özgü bir tarza ve sese sahip olmasını sağlıyor; ancak en zor aracın kamera değil, sabır olduğunu öğrendi. "Merkezlenmiş, simetrik kompozisyonları tercih ediyorum. Bana göre, bir fotoğraf serisi bir müzik parçası gibidir. Bir açılışa, bir nakarata ve bir finale ihtiyacı vardır. Ritmi gerektirir. İnsanları aktivitelerinde yakalamak ve aynı zamanda portreler ve anlamlı detaylar eklemek istersiniz," diye düşündü. "Yaratıcı sürecim esas olarak kendi kendime yöneliktir. Sayısız fotoğraf kitabı tüketmiş ve birçok fotoğrafçının bakış açısını dinlemiş olsam da, belki de burada ve orada bazı unsurları benimsemiş olsam da, yaklaşımınızın sizin için benzersiz bir şekilde çalışması gerektiğini öğrendim. Gerçekten farklı bir şey geliştirmek muazzam zaman ve sabır gerektirir. Vizyonunuza ve duyarlılığınıza göre uyarlanmalıdır." Ancak, kişinin vizyonunu yaratmada sabretmesinin kendi ödülleri vardır. Heller, bir ila beş yıldız arasında bir derecelendirme sistemi kullanarak çalışmalarını zihinsel olarak nasıl organize ettiğini anlattı. Bu dengeli miktarda öz eleştiri, onun yolda kalmasına ve sahada zor günlerde bile fotoğraf editörlerinin dikkatini çekecek işler yaratmasına yardımcı oluyor. Başarısı için önemli olan, hayal kırıklığının önüne geçmesine izin vermemek, bunun yerine sebat etmek ve beş yıldızlı anlara hazır olmaktır. Kışın iklim oldukça değişkendir, bir gün eksi 25 santigrat derece olabilirken, sonraki sıcaklıklar sıfırın üzerine çıkabilir. Hızlı hava değişimlerini tahmin etmek zordur. Ildar Neverov, yaklaşık yirmi yıl önce ilk kez Barentsburg'daydı. Geçtiğimiz yıldan beri Arktikugol'un müdürü. Selefinden farklı olarak, yerleşimi daha iyi tanıtmaya ve turizmi tanıtmaya çalışıyor. Rus ve Norveçliler satranç turnuvasında oynuyor. Kasaba ve kömür madeninin manzarası. Spitsbergen'i keşfeden ilk Avrupalı, 1596'da kaynak zengini takımadalara rastlayan Hollandalı kutup denizcisi Willem Barentsz'di. Kaşifin adını taşıyan Barentsburg, başlangıçta Hollandalıların elindeydi ancak Sovyetler Birliği tarafından satın alındı. 2022 Noel'inde Norveç'ten 40 ilkokul çocuğu, Barentsburg'daki Rus topluluğunu ziyaret ederek birlikte oyun oynadı, şarkı söyledi ve festivali kutladı. Yerel okulda çocukların Arktika evlerini nasıl gördüklerini tasvir eden bir çizim. Barentsburg'da sadece 43 çocuk var ve okulda her bir öğrenci için bolca alan ve ilgi var, Rusya'daki bir devlet okulunda nadir bulunan bir lüks. Okul müdürü Tatyana Betcher, Ekaterinburg'da otuz yıl öğretmen olarak çalıştı. Daha sonra, Barentsburg'daki okulda çalışmaya karar vermeden önce on yıl boyunca Rusya'da torunlarına baktı. Ülkedeki siyasi durum nedeniyle, Moskova'dan olabildiğince uzakta olmaktan mutlu olduğunu söylüyor. Heller, "Bir günlük habercilik sırasında, yalnızca sıradan, tek yıldızlı fotoğraflar üretebilirim. Bu sinir bozucu, yıpratıcı olabilir ve sabrımı sınayabilir. Sonra aniden, beş yıldızlı bir fırsat birdenbire ortaya çıkar. Bunu öngörmeniz, yakalamaya hazır olmanız ve asla elinizden kaçırmamanız gerekir." şeklinde açıklıyor. Heller'ı bu kadar uzak kültürleri ve toplulukları keşfeden fotoğraf serisine yönelten şey beş yıldızlı anların peşinde koşmasıydı. Google Haritalar'ı keşfederek, hiç duymadığı ülkeleri, garip sınırları ve uzak adaları araştırarak saatlerce kendini kaybediyor. Makaleler okurken, podcast'ler dinlerken, videolar izlerken ve kendisine ilham veren yerler hakkında öğrenebildiği kadar çok şey öğrenirken saatler haftalara dönüşüyor. Özellikle faydalı bulduğu bir ipucu, yardım için sosyal medya aracılığıyla yerel halka ulaşmak, önce bir yerin erişilebilir olup olmadığını öğrenmek, ardından gerektiğinde tamirciler, yerel rehberler ve hatta tercümanlar bulmanın kapısını açmak. Güvenilir yerel halktan oluşan güvenilir bir ağa sahip olmak, yerlere erişim elde etmek, ilginç hikayeleri ortaya çıkarmak ve ayrıca yalnız bir yabancı gibi görünmemek gibi zorlukların üstesinden gelmek için çok önemli olduğunu kanıtladı, bu nedenle temkinli kişilere kapı açtı. Bir baba ve yarı zamanlı fotoğraf editörü olarak Heller, kişisel belgesel projeleri için yedi ila 14 tam gün odaklanmış çalışma ayırıyor. Deneyim yoluyla, tutarlı bir hikaye geliştirmek için bunun kendisi için mükemmel zaman miktarı olduğunu keşfetti. Dahası, ailesine karşı sorumluluklarından yılmak yerine, yalnızca en çok ilham aldığı yerlere odaklanması yönünde ona yön veriyor. “Rusya ve Sovyetler Birliği hikayelerimin çoğunda önemli bir rol oynuyor. Kazakistan, Azerbaycan ve Tacikistan gibi birçok eski Sovyet ülkesine seyahat ettim. Bu dönemin hem iyi hem de kötü mirasına hayranım. Acil olmayan hikayeleri arama eğilimindeyim. Savaş bölgelerine gitmem veya acıları fotoğraflamam. Bunun yerine, insanların hayatları hakkında bir şeyler ortaya koyan çekici günlük durumlar arıyorum,” diyor. İki haftadan kısa bir sürede dolu dolu hissettiren ve birinin hayat hikayesini anlatan bir eser yaratmak, Heller'ın ekipman dahil sürecinin tam yerinde olması gerektiği anlamına gelir. Onarımlardan veya kiralamalardan uzakta, bu kadar uzak yerlerde olduğunuzda arızalı ekipmana yer yoktur. Heller, farklı üreticilerin çeşitli kameralarını denedikten sonra deneyim ve ihtiyaçlarını anlayarak hayalindeki seti bulmuş kendini ilan etmiş bir teknoloji tutkunu olarak tanımlıyor. Lenin'in bir büstü, çoğunlukla iki prefabrik binada tek kişilik sakinlerin yaşadığı konut binalarının önünde duruyor. Binalar birkaç yıl önce yenilenmiş ve renkli cephelerle kaplanmış. Bir şef, uzun yıllardır çalıştığı Spitsbergen'deki eski bir Sovyet maden kasabası olan Pyramiden'deki bir otelin dışında duruyor. "Muhtemelen her büyük kamera markasını denedim. Örneğin, iki veya üç kez Leica M fotoğrafçısı olmayı denedim, her zaman kamerayı ve felsefesini takdir ettim ancak sonunda manuel odaklamanın çok fazla çekimi kaçırmama neden olduğunu ve beni hayal kırıklığına uğrattığını gördüm," diye açıkladı Heller. “2022'de hayalimdeki kamerayı buldum: Hasselblad X2D 100C. O zamandan beri başka bir yere bakmadım. Çoğu görev için Nikon Z6 II'mi ve tüm kişisel projelerim için Hasselblad'ımı kullanıyorum. Bu ayrım benim için önemli çünkü Hasselblad ile çekim yapmak özel bir deneyim olmaya devam ediyor. Sadece 38 mm XCD 2.5 lensle kullanıyorum, bu da serim boyunca tutarlılığı korumama yardımcı oluyor. "Bence, fotoğraf çekmek eğlenceli olmalı. Keyifli olmalı. Bir piyanist güzel bir piyanoda çalmak ister, bir fotoğrafçı da güzel bir kamerayla fotoğraf çekmek ister." Birçok fotoğrafçının da anlayacağı gibi, özel olduğunu bildiğiniz bir iş yarattığınızda, kalbiniz bir başarı hissiyle dolar. Heller, en iyi projelerinden biri olarak tanımladığı Arctic Dreams serisiyle özellikle gurur duyuyor. Bunu yaratmak için, keyif aldığı ekipmanlarla fotoğraf çekme formülünü kullandı, bölgeyi derinlemesine araştırdı, yerel halktan oluşan önemli bir ekip kurdu ve becerilerini ve deneyimini Barentsburg'u evleri olarak adlandıran insanların hikayesini anlatmak için kullandı. Tipik bir Sovyet kutup kaşifinin duvar resmi, eski bir kantinin cephesini süslüyor. Üzerinde Rus yazar Robert Rozhdestvensky'nin Arktika hakkında bir şiiri var: "Şimdi her baharın eşiğinde, nereye giderseniz gidin, kutup bölgeleri hakkında övgüler yağdıracaksınız, karlı rüyalar göreceksiniz..." Masanın üzerindeki bilgisayar ekranları. Arktika dünyanın geri kalanından daha hızlı ısınıyor. Bunun nedeni 'Arktika Amplifikasyonu' adı verilen bir olgudur. Açık renkli buz ve kar eridiğinde, geride koyu renkli deniz suyu kalır. Bu su daha az güneş ışığı yansıtır ve daha fazla ısı emer. Bu daha fazla buz erimesine ve daha da koyu bir yüzeye yol açar. Nikita, Moskova yakınlarındaki küçük bir Rus kasabasından geliyor. 2021'den beri Barentsburg'daki meteoroloji araştırma istasyonunda çalışıyor. İklim değişikliğine inandığını söylüyor, ancak bunun doğal bir süreç olduğunu iddia ediyor. "İklim her zaman değişiyor. Veriler insan etkisini kanıtlamak için çok kısa vadeli," diyor. Rusya için Arktika'da stratejik öneme sahip bir karakol olan Spitsbergen'in Rus haritası. Yaklaşık yirmi bilim insanı yıl boyunca burada meteorolojiden hidrolojiye ve permafrosta kadar çeşitli konularda araştırma yürütüyor. Arkeologlar, jeologlar ve deniz biyologları da burada aktif. “Spitsbergen'deki bir Rus maden yerleşimi olan ve aslında Norveç'e ait olan Barentsburg'da 14 gün geçirdim. Sovyet döneminden beri Ukraynalılar ve Ruslar bu köyde birlikte yaşıyorlar. Bunu Google Haritalar'da keşfettiğimde, bunun özel olduğunu hemen anladım,” diyor Heller. “Oradaki kömür madenciliği şirketiyle iletişime geçtim ve inanılmaz derecede yardımcı oldular. Kışın ziyaret ettim ve bana helikopterlerine erişim sağladılar. Her kapıyı benim için açtılar, denetim olmadan çalışmama izin verdiler, madencilik şirketinin Rus hükümetiyle yakın bağları düşünüldüğünde bu dikkate değer. “Yaklaşık 400 sakin inanılmaz derecede misafirperverdi. Sadece birkaç saat sonra beni günlük hayatlarına dahil ettiler, beni evlerine davet ettiler ve sokakta selamladılar. Şubat ayı olduğu için güneş, neredeyse tamamen karanlık olan üç aydan sonra yeni dönmüştü ve inanılmaz derecede özel ışık koşulları yaratmıştı. Bu, projeyi neredeyse zahmetsiz hale getirdi.” Bir uçaktan deniz ve deniz buzunun görünümü. Arktik Okyanusu'ndaki buz hızla küçülüyor. Yükselen sıcaklıklar buzun giderek daha hızlı erimesine neden oluyor ve yeni deniz yolları yaratıyor. Son on yılda Arktik Okyanusu'ndaki ortalama buz örtüsü alanı artık en azından 1850'den beri en küçük zaman dilimine ulaştı. Bunun iklim, yaban hayatı ve jeopolitik açısından sonuçları var. Sonuçlar, sanatçının imzası niteliğindeki simetrik ritmik üslubuyla yalnızca insanları günlük aktivitelerinde değil, aynı zamanda anlamlı portreler ve kasabanın kendisinin görüntülerini de yakalayan, benzersiz görsellerinin zaman içinde gerçekten donmuş, ıssız karlı manzarayı parçaladığı bir çalışma bütünü ortaya çıkarıyor. Heller için çok şey ifade eden bu eserin tamamlanmasıyla birlikte yenilenmiş ve ilham almış bir şekilde geri dönüyor ve izole edilmiş yerleri keşfetmeye ve hikayelerini dünyayla paylaşmaya devam ediyor. Heller, "Çoğu insanın asla ziyaret etmeyeceği izole yerleri keşfetmeye devam ediyorum, orada yaşayanların hikayelerini özümseyip daha geniş bir kitleyle paylaşıyorum. Bu görev beni her zaman motive edecek ve yapay zekanın asla tam olarak kopyalayamayacağı bir şey. Yapay zeka, Dünya'nın en ücra köşelerinin görüntülerini kolayca üretebilse de, bunlar her zaman uydurma olarak kalacak ve insan gerçekliğinin gerçekte ne kadar eşsiz ve inanılmaz olduğunu asla yakalayamayacak." dedi. Mario Heller'in yazıları ve fotoğrafları web sitesinde görülebilir. Site , Pamir Stoics, Last Stop: Narva, Kazakhstan Time Travel ve daha birçok ilgi çekici projeyle dolu. Fotoğrafçılığa olan sevgisini yazılı sözcüklerle birleştirerek, unutulmuş yerlerin hikayesini anlatan bir duvar halısının ipliklerini örmeye devam ediyor.

Hikayeler

Mario Heller : Arctic Dreams

Ev Yapımı Yel Değirmenlerinin Garip Fotoğrafları

Roger Fenton’ın Hikayesi

Yaşamın Yankıları: Galapagos Hikayeleri

Louis Stettner’in Klasik Fotoğrafları

Lee Miller evrensel hikayesiyle ilham vermeye devam ediyor

Meryl Meisler’in Eğlenceli Fotoğrafları

Trajedi Gerçekleşmeden Önce Çekilen Son Fotoğraflar

Emin Özmen, Türkiye’deki çalkantılara dokunaklı bir bakış

Ansel Adams fotoğrafçılığı nasıl sonsuza dek değiştirdi?

Reklam Engelleyici Algılandı