Yakın zamanda, bu yılın uzun zamandır gördüğümüz en ilgi çekici kamera lansmanlarından bazılarına sahne olduğunu söylemiştik. Ancak fotoğrafçılık söz konusu olduğunda kameralar denklemin yalnızca yarısı ve lens zaman çizelgemize baktığımızda, optik açısından da bunun tuhaf ama harika bir yıl olduğu açık.
Temel ihtiyaçları karşılayan lenslerde ilginç güncellemeler, son derece iddialı sabit odaklı lensler ve zoom’lar, hatta belki de hiç istemeyi aklımıza getirmeyeceğimiz ama var olduklarına sevindiğimiz şeyler gördük. Ve şaşırtıcı olmayan şekilde, yeniliklerin hepsi büyük kamera şirketlerinden gelmedi; Sigma, Viltrox, Laowa ve diğerlerini, bu yılı lensler açısından bu kadar ilginç kılan şeyleri anlatırken, ele aldığımız başlıklar arasında en az büyük markalar kadar sık göreceksiniz.
Çığır açan standart
Egzotik ve uzmanlık gerektiren lensler hakkında konuşmak her zaman keyifli olsa da, çoğu fotoğrafçının satın alıp kullanacağı ürünler genellikle bunlar olmuyor. Neyse ki bu yıl, standart odak uzaklıklarını ve kullanım senaryolarını kapsayan; buna karşın dikkat çekici bir özellik ya da yenilik sunan birçok lens gördük.
Bunun en net örneklerinden biri muhtemelen Nikon’un 24-70mm F2.8 S II modeli. Bu lens, dürüst olmak gerekirse çok da eski sayılmayacak bir seçeneği yenileyen, tam kare için adeta bir iş makinesi olan standart bir zoom. Ancak Nikon bu modelle daha önce görmediğimiz bir şeyi başardı: tamamen içten zoom yapan bir F2.8 standart zoom tasarımı. Bu da lensi kullanımı daha kolay ve hava koşullarına karşı daha dayanıklı hale getiriyor.
Standart zoom’lardan söz etmişken, orta format bir zoom’a ne dersiniz? Hasselblad’ın XCD 35-100mm F2.8-4 E modeli, 28-76mm F2.2-3.2 eşdeğeri bir aralık sunuyor ve boyut ile ağırlık açısından tam kare muadilleriyle şaşırtıcı derecede benzer. Firmanın yeni X2D II gövdesiyle eşleştirildiğinde, öyle doğal bir günlük kullanım fotoğrafçılığı deneyimi sunuyor ki, 100MP sensöre sahip bir kamera kullandığınızı unutmanız bile mümkün.
Diğer yöne baktığımızda ise, bu yıl iki adet çok başarılı APS-C standart zoom lens de gördük. Nikon Z DX 16-50mm F2.8 VR’ın var olmasından memnuniyet duyuyoruz; gerçi kabul etmek gerekir ki bu lensin heyecan verici olmasının en büyük nedeni, Nikon’un Z yuvalı kameralar için bu tür bir lensi başka üreticilerin yapmasına izin vermemesi. Asıl bizi etkileyen ise Sigma’nın 17-40mm F1.8 DC Art modeli oldu. DSLR döneminin efsaneleşmiş bir lensinin devamı niteliğinde olan bu model, artık gerçekten netleyebilen kameralarla buluşuyor. Hızlı diyaframına rağmen fiyatı, boyutu ve ağırlığı son derece etkileyici ve APS-C sistemlerini ileri taşımaya kararlı bir şirketten görebileceğiniz türden bir ürün.
Sigma ayrıca bu yıl, selefinden daha küçük ve hafif olan 35mm F1.2 DG Art II’yi de tanıttı. Bu sayede, günlük kullanımda yanınızda rahatlıkla taşıyabileceğiniz bir F1.2 sabit odaklı lens ortaya çıkmış oldu. Üstelik fiyatı da görece ulaşılabilir; Nikon’un bu yıl çıkardığı 35mm F1.2’nin fiyatının biraz üzerindeki yarısı seviyesinde. Bununla birlikte, daha uygun fiyatlı hızlı sabit lensler arıyorsanız, Viltrox’un bu yıl Lab ve Pro serileriyle yaptıklarını görmezden gelmek zor. Bu serideki lensler, daha köklü markaların pahalı seçenekleriyle kıyaslandığında bile olumlu yorumlar aldı.
Canon’un 45mm F1.2’sinin, uygun fiyatlı ama
iddialı seçeneklerden oluşan bir serinin yalnızca
başlangıcı olmasını umuyoruz.
Sabit odaklı lenslerden söz etmişken, Canon’un en yeni 45mm F1.2 modelini de özellikle anmak gerekiyor. 470 dolarlık fiyat etiketiyle, şimdiye kadar gördüğümüz en ucuz otomatik netlemeli F1.2 lens olma unvanını taşıyor. Nikon’un piyasaya sürdüğü F1.4 lenslerden yalnızca 1/3 EV daha hızlı (üstelik Nikon’ların netleme hızı ve görüntü kalitesi açısından bir miktar avantajı var), ancak bunun Canon’un aynasız sistemleri için cazip bütçe dostu bir lens serisinin başlangıcı olmasını umuyoruz.
Alışılmışın dışında
Elbette, şirketler yalnızca alışık olduğumuz lenslerin iyi versiyonlarını piyasaya sürseydi, bu yıl pek de süperlatiflerle anılacak gibi olmazdı. Neyse ki bu yıl, tamamen yeni bir şey yapan ya da uzun zamandır sahip olmadığımız bir seçeneği sunan çok sayıda lens de gördük.
Bu alanda liderlerden biri Sigma oldu. Şirketin birçok basın bülteni, bir lensi “ilk” olarak tanımlayarak başlıyordu: tam kare aynasız sistemler için ilk 200mm F2, tam kare otomatik netlemeli ilk 135mm F1.4, aynasız sistemler için 18,8x zoom oranına sahip ilk lens gibi. Sigma, “dur bir dakika, bu gerçekten ilginç bir fikir” dedirten o kadar çok lens çıkardı ki, bu yazıyı neredeyse yalnızca onun çalışmaları üzerinden yazmak bile mümkün olabilirdi.
Neyse ki başka markaların da yeni şeyler denediğini gördük. Bunların belki de en dikkat çekeni Sony’nin 50-150mm F2 GM modeli. Daha önce F2 zoom’lar görmüştük, ancak telefoto bir seçeneğin sunulması bambaşka bir dünyanın kapılarını açıyor. Konu ayrımını güçlü şekilde yapabilen, aynı zamanda taşıması da aşırı zahmetli olmayan çok yönlü bir lens.
Bu yıl ayrıca Nikon’un video odaklı ilk tam kare power zoom lensini, Panasonic’in fiyatı cep yakan olmayan ve telekonvertör destekleyen tam kare ultra telefoto zoom’unu (kısmen akıllı bir yay mekanizması sayesinde) ve OM System’in uzun zamandır beklenen 50-200mm F2.8 modelini piyasaya sürdüğünü gördük.
Bir dakika… Bunlar sıkıcı olması gereken lensler değil miydi?
Bu yıl, normalde tamamen sıradan sayılabilecek lens türlerinin bile onları ilginç kılan bir yönü var. Sigma ve Tamron, tam kare için şaşırtıcı derecede küçük ve hafif olmalarına rağmen kendi aralıkları içinde makul görüntü kalitesi sunan hepsi-bir-arada zoom lensler piyasaya sürdü: sırasıyla 20-200mm F3.5-6.3 ve 25-200mm F2.8-5.6. Öte yandan Fujifilm ve Canon, özellikle telefonla çekim yapmaya alışkın kullanıcılara hitap edebilecek şekilde beklenmedik ölçüde geniş açı sunan giriş seviyesi APS-C kit lensler tanıttı. Fujifilm 13-30mm katlanabilir yapısıyla X-M5 veya X-T30 III gibi bir gövdeyle eşleştiğinde son derece kompakt hale geliyor; Canon’un lensi ise videoda duymayacağınız kadar sessiz bir motora sahip power zoom yapısıyla dikkat çekiyor.
Peki bu neden oluyor?
Bu yılı lens lansmanları açısından bu kadar ilginç kılan şeyleri (belki de fazlasıyla ayrıntılı şekilde) ele almış olsak da, bu durum şu soruyu gündeme getiriyor: Herkes neden bir anda bu kadar çok ve şaşırtıcı derecede iyi fikri ortaya atmaya başladı?
Temeller atıldı, sıra yaratıcılıkta
Kesin bir şey söylemek zor olsa da, muhtemelen kameralarla benzer bir hikâye söz konusu. Çoğu lens yuvasında temel ihtiyaçlar karşılanmış durumda ve serilerde göze çarpan büyük boşluklar yok. Elbette bazı istisnalar var (özellikle APS-C tarafında), ancak çoğu fotoğrafçı ihtiyaç duyduğu lenslerin büyük bölümüne erişebiliyor. Bu da mühendislerin daha alışılmadık fikirler üzerinde çalışmasına ve sistemlerine rekabet avantajı sağlayabileceğini düşündükleri alanlara odaklanmasına imkân tanıyor.
Rekabet demişken, standart lensler söz konusu olduğunda kullanıcıların seçenekleri her geçen gün artıyor. E veya Z yuvası için hızlı, otomatik netlemeli bir sabit lens arıyorsanız, artık yalnızca Sony veya Nikon’un bir-iki seçeneğiyle sınırlı değilsiniz; Sigma, Viltrox, Meike, 7artisans, TTartisan ve daha birçok üçüncü parti markadan yarım düzineden fazla alternatif mevcut. Büyük markaların, kısa vadede kolayca kopyalanamayacağını düşündükleri lensleri piyasaya sürüyor olması da olası.
Üreticilerin nedenleri her ne olursa olsun, bunun kazananı bizleriz. Test edip yazabileceğimiz ilginç ürünlere sahip olmaktan memnunuz; kullanıcılar ise daha önce deneme şansı bulamadıkları niş seçenekler de dahil olmak üzere çok daha fazla alternatife erişebiliyor. O halde geride kalan yıla ve daha da tuhaf geçmesini umduğumuz 2026’ya…
