Sony a7 V incelemesi: E-mount kullanıcıları için her işi yapan güçlü bir gövde

Sony a7 V, yeni nesil tam kare 33 MP “kısmen yığılmış (partially stacked)” CMOS sensöre sahip, yüksek seri çekim hızları, yetenekli otomatik netleme sistemi ve kapsamlı video özellikleriyle öne çıkan, meraklı fotoğrafçılara hitap eden bir fotoğraf makinesi.

Temel Özellikler

• 33 MP tam kare “kısmen yığılmış (partially stacked)” sensör
• Merkezde 7,5 EV’ye kadar derecelendirilmiş gövde içi görüntü sabitleme (IBIS)
• Altı farklı konu türü için AI tabanlı tanıma
• 30 fps’ye kadar “blackout-free” (kararmasız) sürekli çekim
• 1 saniyeye kadar yapılandırılabilir ön çekim (pre-burst)
• 3,2 inç eğilebilir / tam eklemli ekran
• Güç ve veri için çift USB-C bağlantı noktası
• 7K’dan türetilmiş 4K 60p, 1,5x crop ile 4K 120p video
• Videoda AI tabanlı otomatik kadrajlama

Sony, a7 V’nin Aralık 2025 sonundan itibaren yaklaşık 2899 ABD doları tavsiye edilen satış fiyatıyla satışa sunuldu.

Neler Yeni?

Yeni sensör

Önceki modelinde olduğu gibi a7 V, 33 MP çözünürlüklü bir sensöre sahip; ancak okuma hızlarını artırmak için ek okuma devreleriyle donatılmış durumda (bu konu a7 IV’ün zayıf noktalarından biriydi). Bu “kısmen yığılmış (partially stacked)” teknolojiyi daha önce Nikon Z6III ve Panasonic S1II gibi 24 MP çözünürlüklü makinelerde görmüştük; burada ise daha yüksek çözünürlüklü bir sensöre uygulanıyor.

Sony, bunun a7 V’nin selefine kıyasla çok daha yüksek seri çekim hızlarına ulaşmasını sağladığını söylüyor: 10 fps’ten 30 fps’e çıkış. Üstelik bu, Sony’nin yıkıcı ve kayıplı Raw sıkıştırmasına başvurulmadan, tam 14-bit okuma ile gerçekleştiriliyor. Maksimum elektronik deklanşör hızı da 1/16000 sn’ye yükseltilmiş. Şirket ayrıca, Z6III’te gördüğümüz ve gölgeler post-prodüksiyonda açıldığında artan okuma gürültüsüyle kendini gösteren dinamik aralık kaybının bu modelde yaşanmayacağını vadediyor. Ancak bu iddiaların testlerde doğrulanıp doğrulanmayacağını görmek gerekecek.

IBIS sistemi de güncellenmiş durumda; artık sensörü 7,5 EV’ye kadar stabilize edebiliyor. Bu değer, a7 IV’teki 5,5 EV’den belirgin bir artış anlamına geliyor.

Yeni işlemci, yeni otomatik netleme

Sensör, Sony’nin en güncel otomatik netleme sistemini a7 serisine taşıyan yeni “Bionz XR2” işlemciyle eşleştirilmiş. Önceki modelde insan ve hayvan tanıma bulunurken, a7 V; Sony’nin diğer modern gövdelerinde yer alan otomatik netleme sistemine sahip. Bu sistem, altı farklı konu türünü tanıma desteğinin yanı sıra yapılandırılabilir bir “Auto” modu da sunuyor.

İnsan / Yüz / Göz Tanıma, önceki modele kıyasla ciddi şekilde geliştirilmiş durumda. a7 V, insanları çok farklı pozisyonlarda tanıyacak şekilde eğitilmiş; böylece aynı kişiyi takip etmeyi sürdürebiliyor ve kişi kısmen engellense bile yüzünü daha hızlı yeniden bulabiliyor.

Makine ayrıca birkaç yeni netleme alanı ayarı da kazanıyor ve Sony, otomatik netleme hesaplamalarının saniyede 60 kez yapıldığını söylüyor. (a7 IV’ün oranını paylaşmıyor, ancak a1 II’nin saniyede 120 hesaplama yaptığını belirtiyor.)

İşlemci, a1 II, a7R V ve a6700 gibi Sony’nin önceki gövdelerinde bulunan işlemcinin güncellenmiş bir versiyonu. Bu modellerde görüntü işlemcisi, otomatik netleme görevlerini üstlenen bir “AI” yardımcı işlemci ile birlikte çalışıyordu. Artık bu iki işlev tek bir çip üzerinde birleştirilmiş. Bu yaklaşım, yeni özellikler sunmaktan ziyade, mevcut görevleri daha verimli şekilde yerine getirmeyi amaçlıyor gibi görünüyor.

Yeni Raw formatı

Yeni özellikler arasında Sony’nin “hafif” olarak tanımladığı yeni bir Raw sistemi de bulunuyor. Bununla ilgili daha fazla detay paylaşılmadı ve henüz üçüncü parti yazılım desteği de yok. Şu an söyleyebileceğimiz tek şey, dosya boyutlarının Sony’nin eski, kayıplı Raw formatına benzer olduğu; ancak umarız bu kez olası dezavantajlar olmadan sunuluyordur.

AI destekli özellikler

Yeni işlemci, otomatik netlemenin yanı sıra makine öğrenimiyle oluşturulmuş karmaşık algoritmalara dayanan başka özelliklere de olanak tanıyor. Bunların ilki Auto Framing: kadrajı kırparak konuyu takip eden bir video modu. Bu sayede geniş açılı bir çekim kurup, kameranın sahne içinde hareket ederek konuyu takip etmesini sağlayabiliyorsunuz; sonuç, sanki bir kamera operatörü varmış hissi veriyor. Özellik üç farklı kırpma seviyesi sunuyor ve konu kadraja girdikten kısa bir süre sonra yakın plana geçmeden önce geniş planı gösterme seçeneklerini de içeriyor.

Buna ek olarak, kadraj sabitleyici (framing stabilizer) seçeneği bulunuyor. Bu özellik, dijital video sabitlemeyi yalnızca titreşimi telafi etmek için sensör üzerindeki kırpılmış alanı hareket ettirmekle kalmayıp, aynı zamanda konunun kadraj içindeki konumunu (merkezde ya da sizin belirlediğiniz bir noktada) korumak için de kullanıyor. Her iki durumda da video, seçtiğiniz çözünürlüğe ölçeklenerek yükseltiliyor.

Ön çekim (pre-burst) yakalama

a7 V, ilk olarak a9 III’te gördüğümüz ön çekim yakalama sistemini kazanıyor. Bu özellik, AF’yi başlattığınız an ile deklanşöre tam bastığınız an arasındaki 1 saniyeye kadar olan sürede görüntü yakalamanıza imkân tanıyor. Tam basıştan önce kaydedilecek süre üzerinde oldukça ince ayar yapabiliyorsunuz: maksimum 1 saniye, minimum ise 0,03 saniye (yani kameranın maksimum 30 fps hızında 1 kare). Böylece her seferinde tam 1 saniyelik görüntü yakalamak yerine, kendi tepki sürenize uygun bir ayar seçebiliyorsunuz.

Minimum sürenin 30 fps’e dayalı olmasına rağmen, ön çekim özelliğini kameranın tüm çekim hızlarıyla kullanmak mümkün.

Video tarafında yükseltme

Daha hızlı sensör sayesinde a7 V, önceki modelin sunabildiği kare hızlarının iki katına kadar çoğu video modunu kaydedebiliyor. Ayrıca yukarıda bahsedilen auto-framing ve framing stabilizer modlarını da bünyesine katıyor.

Bunun yanında, sahneyi hedeflediğiniz renk düzenlemesiyle önizleyebilmeniz için kendi LUT’larınızı yükleme seçeneği gibi bazı hoş eklemeler de mevcut. Kamera, LUT’u görüntüyle birlikte gömebiliyor; böylece projeyi kurgulayan kişi de aynı LUT’a erişebiliyor. Ancak FX serisi kameralardan farklı olarak, LUT’u doğrudan videoya “yakma” seçeneği bulunmuyor.

Bağlam içinde

a7 V, pazarın en rekabetçi noktasına konumlanıyor: tam profesyonel modeller ile daha sadeleştirilmiş giriş seviyesi gövdeler arasına. Bu da onu güçlü rakiplerle karşı karşıya getiriyor: yakın zamanda tanıtılan Canon EOS R6 III, firmware güncellemesiyle güçlenen Panasonic S1II ve Nikon Z6III.

Burada beş modeli birden karşılaştıracak alanımız yok; bu yüzden Nikon Z6III’e benzer bir sensör yapısına sahip olmasına rağmen görüntü kalitesi, video ve hız açısından biraz daha fazlasını sunan, daha pahalı Panasonic S1II’yi ele alacağız. Nikon hakkında ise yakında yayınlanacak bir takip yazısında daha fazla bilgi paylaşacağız.

Tablo, a7 IV’ün en yeni nesil fotoğraf makinelerinin ne kadar gerisinde kaldığını çarpıcı biçimde ortaya koyuyor; a7 V ise bu durumu büyük ölçüde telafi etmiş görünüyor. Sony’nin E-mount sistemi, açıklık politikası ve geniş birinci ve üçüncü parti lens yelpazesinin bulunabilirliği açısından liderliğini koruyor. Ancak, son dönemde bazı büyük üreticilerin L-mount için de seçenekler üretmeye başlayacaklarını taahhüt ettiklerini belirtmekte fayda var. Öte yandan Sony, üçüncü parti lenslerin sürekli otomatik netlemeyi 15 fps ve altında kullanmasına izin veriyor; bu sınırlama a7 IV’te bir sorun teşkil etmiyordu ancak a7 V kullanıcılarının zaman zaman karşılaşabileceği bir engel olabilir.

Diğer üreticiler video tarafında Sony’den daha fazla seçenek sunuyor. Hem Canon EOS R6 III hem de Panasonic S1II, a7 V’de bulunmayan open-gate kayıt, DCI 4K ve dahili Raw video modlarına sahip. Sony ayrıca waveform monitörü ya da false color bindirmesi gibi pozlama yardımcı araçlarını da sunmuyor; buna karşılık Canon ve Panasonic’te bulunmayan bazı AI tabanlı özellikler sağlıyor.

Gövde ve kullanım

a7 V, a7 IV’te kullanılan gövdenin güncellenmiş bir versiyonunu kullanıyor. Bu da, üst kısımda iki ana kontrol kadranı, omuz kısmında kilitlenebilir bir pozlama telafisi kadranı ve arka plakada kullanımı biraz zahmetli üçüncü bir kontrol kadranı olduğu anlamına geliyor. Nasıl çekim yapmayı tercih ederseniz edin, a7 V; önem verdiğiniz ayarları parmaklarınızın ucuna getirecek şekilde yapılandırılabiliyor.

Ön tutma yeri daha konforlu hissettirmesi için yeniden tasarlanmış; ancak şirketin profesyonel seviye a9 III ve a1 II modellerinde yer alan, öne doğru eğimli deklanşör düğmesi tasarımını burada görmüyoruz.

Yeni tutma yerinin büyük hayranları olduğumuzu söyleyemeyiz: yeterince büyük olsa da, kamerayla çekim yapan iki kişi de tutma yerinin parmaklara biraz baskı yaptığını hissetti. Bunu, elde yumuşaklık sağlamayan ve tutuşu sert bırakan esnek olmayan grip dokusu da pek yardımcı olmuyor.

Menüler

a7 V, a7 III’e kıyasla büyük bir ileri adımı temsil eden Sony’nin daha yeni menü sistemini kullanıyor. Bu yapı, önceki modele göre menünün üst kısmına eklenen Home / Status Panel ekranıyla hafifçe güncellenmiş. Ancak biz bu yaklaşımın pek hayranı değiliz; zira yanlışlıkla bu ekrandan çıkmak oldukça kolay (bu da hızlı ayar değişiklikleri için ideal değil) ve asıl menülere erişimi zorlaştırabiliyor. Sol taraftaki sekmelere geçerken bu paneli küçültebilme özelliği ise, potansiyel olarak iyi bir fikrin tam olarak yerine oturmadığı bir bağlama sıkıştırıldığı hissini güçlendirmekten öteye gitmiyor.

Her menü sisteminde olduğu gibi, zamanla buna da alışmak mümkün; ya da My Menu sistemi ve Fn menüsü kullanılarak menülere girme ihtiyacı büyük ölçüde azaltılabiliyor. Ancak a7 V’nin çok yüksek düzeyde özelleştirme sunması, sık sık garip biçimde kısaltılmış bir adlandırma sistemiyle karşılaşılan uzun ve karmaşık bir menü yapısı bedelini de beraberinde getiriyor.

EVF / arka ekran

a7 V, selefinde kullanılan 3,69 milyon noktalı vizörü aynen koruyor ve optik yapı 0,78x büyütme sunuyor.

Kamera, artık biraz daha büyük olan ve tam eklemli yapıya sahip arka ekranın yerleştirildiği eğilebilir bir taşıyıcı mekanizma kazanmış durumda. Bu sayede ekran; bel hizasından ya da baş üstünden fotoğraf çekimleri için gövdeye yakın şekilde yukarı veya aşağı eğilebildiği gibi, video çekimleri veya selfie’ler için yana doğru da açılabiliyor. Eklenen bu hareket alanı, ekranı gövdeden uzaklaştırmanıza da imkân tanıyor; böylece ekranı yana açtığınızda kabloların ekrana çarpma riski azalıyor. Yeni panel yaklaşık 2,1 milyon nokta çözünürlüklü ve bu da yaklaşık 1024 × 682 piksel çözünürlüğe karşılık geliyor.

Ekran yana doğru açıldığında, varsayılan olarak vizörün göz sensörü devre dışı kalıyor; böylece bel hizasında çalışırken kamerayı vücudunuza yaklaştırdığınızda arka ekran kararmıyor. Bununla birlikte, ekran tekrar kapatıldığında vizörü çalıştırmakta zaman zaman sorunlar yaşadık (ekranı kapatmanın kamerayı uyku moduna soktuğu izlenimi veriyor).

USB bağlantı noktaları

a7 V, iki adet USB-C bağlantı noktasına sahip olarak karşılaştığımız ikinci fotoğraf makinesi oluyor: bunlardan biri yüksek hızlı veri aktarımı, diğeri ise USB-PD standardı üzerinden şarj için kullanılıyor. Hangisinin hangisi olduğunu akılda tutmak önemli; üstteki port 10 Gbps’ye kadar dosya aktarımı yapabilirken, alttaki port bunun yaklaşık yirmide biri hızında çalışıyor.

Sony’nin son dönemdeki pek çok kamerasında, şirketin “Multi Terminal” aksesuarlarıyla uyumluluğu korumak adına USB-C veri portunun yanında USB Micro-B soketini muhafaza ettiğini hatırlamakta fayda var. a7 V’deki ikinci bağlantı noktası, esasen bu USB 2.0 soketinin yeni bir form faktöründe devamı gibi görünüyor.

Pil

a7 V, a7 serisinin artık birkaç nesildir kullandığı NP-FZ100 pili kullanıyor. 16,4 Wh kapasiteye sahip bu oldukça güçlü pil, arka ekran kullanıldığında tek şarjla 750 kare, vizör kullanıldığında ise 630 kare çekim kapasitesi sunuyor.

Bu değerlerin her ikisi de bu sınıftaki bir fotoğraf makinesi için etkileyici. Özellikle CIPA standartlarına göre yapılan testlerin, çoğu kullanıcının gerçek hayatta elde ettiği çekim sayısını ciddi biçimde olduğundan düşük göstermeye eğilimli olduğu düşünülürse. Elbette kullanım alışkanlıkları kişiden kişiye değişir; ancak çektiğiniz fotoğrafları sürekli olarak incelemediğiniz sürece, belirtilen rakamların iki katına yakın çekim sayısına ulaşmak alışılmadık bir durum değil.

Video

Sony a7 V, 7K çekimden örneklenerek (downsample) elde edilen ve 60p’ye kadar destek sunan tam genişlik UHD 4K video kaydı yapabiliyor. Ayrıca sensörün APS-C boyutundaki bir bölümünü kullanarak 4K 120p kayıt seçeneği de sunuyor.

Kamera, sensörün ekstra çözünürlüğünden yararlanarak AI Auto Framing modunu da çalıştırabiliyor. Bu mod, sahnedeki bir insanı tanıyor ve kadrajı kırparak onu takip ediyor; tıpkı bir kamera operatörünün yakınlaşıp konuyu kadrajda tutmak için pan yapması gibi. Kadrajın ne kadar sıkı olacağını ve kameranın konuyu takip ederken kadrajı ne hızla hareket ettireceğini ayarlayabiliyorsunuz. Benzer şekilde, dijital sabitlemenin en üst seviyesi de “Framing Stabilizer” seçeneğini içeriyor; bu özellik, kamera hareket halindeyken bile seçtiğiniz kompozisyonu belirlenen konuya kilitli tutmayı amaçlıyor.

Tam genişlik 4K 60p moduyla ilgili küçük bir not da var: Gerçek anlamda tam genişlikte kayıt alabilmek için Angle of View Priority adlı bir modu etkinleştirmeniz gerekiyor. Sony, bu modun kamera içi gürültü azaltmayı devre dışı bıraktığını, ancak dinamik aralığı ya da oversampling işlemini etkilemediğini söylüyor. Yine de, seri üretim bir gövdeyle daha kapsamlı testler yapmadan kesin konuşmak zor olacak.

Sony, a7 V’de S-Log3 ve S-Cinetone renk modlarını da sunuyor. İlki, mümkün olan en geniş dinamik aralığı yakalamayı hedefliyor ancak teslim öncesinde renk düzenleme (color grading) gerektiriyor. İkincisi ise hafif sinematik bir görünüme sahip olacak şekilde tasarlanmış; aynı zamanda sınırlı da olsa düzenleme esnekliği sunacak kadar düz bir profil sağlıyor.

Kayıt modları

Rakipleriyle karşılaştırıldığında a7 V, yalnızca sıkıştırılmış, 16:9 video kaydı yaptığı için görece az sayıda kayıt moduna sahip. Buna karşın, çekim türünüze ve kullandığınız kurgu bilgisayarının gücüne bağlı olarak tercih edebileceğiniz birkaç farklı codec ve sıkıştırma seçeneği sunuyor.

* Bazı kare hızları belirli modlarda kırpma veya ayar kısıtlamalarına tabidir.

Kayıt modunu seçmek için kullanılan Sony menüleri gezinmesi en keyifli olanlar arasında değil; ancak işini yapıyor. Süreç, çözünürlük ve sıkıştırmayı belirleyen dosya formatını seçmekle başlıyor. Bu formatlar, Sony’nin biraz kriptik adlandırma sistemiyle isimlendirilmiş durumda (örneğin 4K H.265 için XAVC HS 4K, 4K H.264 All-I için XAVC S-I 4K gibi). Ardından, kare hızı ile bit hızı/bit derinliği ve kroma örnekleme ayarlarını seçmek için ayrı bir menüye giriyorsunuz.

* “XAVC HS 4K” H.265 formatında mevcut değildir
** 1.0x crop, yalnızca Angle of View Priority açıkken mümkündür

Rolling shutter

Daha önce gördüğümüz diğer kısmen yığılmış sensörlerde olduğu gibi, a7 V video için son derece iyi rolling shutter değerleri sunuyor. 4K/24 modunda sensörün tam genişliği 14,5 ms’de okunuyor ve 4K/60 modlarında da benzer sonuçlar elde ediliyor. APS-C kırpmalı 4K/120 modu ise doğal olarak çok daha hızlı; burada okuma süresi 6,9 ms.

Sıcaklık sınırları

a7 V’de bir fan bulunmuyor; ancak a7S III ile tanıtılan grafit soğutucu, daha zorlu video modlarında termal performansı artırmak için IBIS ünitesine entegre edilmiş durumda. Yaklaşık oda sıcaklığında (20°C), Sony 4K/60’ta yaklaşık 90 dakika kayıt süresi bekleyebileceğinizi söylüyor. Zorlu bir 41°C ortamda ise, şirket 4K/60’ta 60 dakikaya kadar kayıt yapılabileceğini iddia ediyor. Detay verilmemiş olsa da, bu sürelerin dolaylı ısı koşullarında ve aşırı ısınma uyarıları gevşetilmişken geçerli olduğunu varsayıyoruz.

İlk değerlendirme

a7 V, seriyi pek çok açıdan ileriye taşıyor. Önceki modelin çözünürlüğünü korurken buna ciddi ölçüde daha fazla hız ekliyor. Sony’nin daha hızlı, “kısmen yığılmış” CMOS sensöre geçişinin görüntü kalitesi açısından bir bedeli olmadığı yönündeki iddialarını doğrulamamız gerekecek; ancak Panasonic’in S1 II ile başardıkları düşünüldüğünde bunun imkânsız olmadığı da açık. Bu hız artışı, şirketin en güncel konu tanıma modlarının gelişiyle ve bunlardan en iyi şekilde yararlanmayı kolaylaştıran ayarlanabilir Auto konu modu ile destekleniyor. Tüm bunlar, a7 V’nin başarılı olabileceği fotoğrafik senaryoların yelpazesini genişleteceği için Sony fotoğraf kullanıcıları tarafından memnuniyetle karşılanacaktır.

E-mount video kullanıcıları da kayda değer iyileştirmeler elde ediyor. Daha hızlı sensör ve işlemci sayesinde kare hızları ve rolling shutter performansı artırılmış; ayrıca a7 V, tam kare ZV-E1 vlog kamerasından tanıdığımız akıllı otomatik kırpma modunu da kazanıyor ki bu, tek kişilik projeler için oldukça faydalı olabilir. İyi pil ömrü ve tatmin edici bir termal performans vaadiyle desteklenen bu geliştirmeler, a7 V’nin video tarafında rakipleriyle rekabet edebilir olmasını sağlıyor.

Bununla birlikte, başka yerlerde giderek yaygınlaşan open gate çekim, yerel (native) çözünürlükte video ve dahili Raw kayıt gibi seçeneklerin burada bulunmadığını da belirtmek gerekiyor. Belki Sony (muhtemelen haklı olarak) orta segment hibrit kullanıcıların bu özelliklere yeterince ihtiyaç duymayacağını düşünüyor; ya da bunlar ileride çıkacak bir FX serisi kamera için saklanıyor olabilir. Her iki durumda da, ortaya a7 IV’ün hikâyesine benzer bir tablo çıkıyor: a7 V video tarafında mükemmel olmaktan ziyade yetkin bir profil çiziyor.

Bu nedenle a7 V’nin cazibesini özellikle mevcut Sony kullanıcıları açısından vurgulamaya devam ediyorum. Çünkü kamera neredeyse her şeyi çok iyi yapıyor gibi görünse de, etkileyici pil ömrü dışında, “rakiplerinden şu konuda açıkça daha iyi” dedirtecek çok fazla belirgin nokta yok.

Belki de artık her yeni kameranın rekabeti belirgin biçimde geride bıraktığı dönemi geride bıraktık. Sony’nin son modeli, mevcut çıtayı yükseltmekten ziyade rahatlıkla aşan bir kamera gibi hissettiriyor. Sony a7 V son derece yetenekli bir çok yönlü; ancak bu durum, benzer özelliklere sahip rakipleri de olduğu için, geniş pazardan ziyade Sony kullanıcıları için daha heyecan verici olacağa benziyor.