Polaroid’in renkli anlık filmi geliştirmek için test ettiği 5.000 kimyasal bileşik, fotoğraf tarihinin en etkileyici bilimsel mücadelelerinden birine dönüştü.
Bir masanın üzerinde binlerce küçük şişe. Arkasında beyaz gömlekli mühendisler. Ortada ise tarihin en inatçı problemlerinden birini çözmüş bir ekip. Bu kare sadece bir laboratuvar fotoğrafı değil; anlık renkli fotoğrafın doğuş anını temsil ediyor.
Polaroid mühendisi Howard G. Rogers ve ekibi, renkli anlık fotoğrafı mümkün kılmak için tam 5.000 farklı kimyasal bileşiği test etti. Bugün saniyeler içinde elimizde beliren o renkli karelerin arkasında, yıllar süren sabır, başarısız denemeler ve moleküler düzeyde bir mücadele vardı.
İnternette sık sık viral olan bu çarpıcı karede, Polaroid mühendisi Howard G. Rogers ve ekibi, anlık renkli fotoğrafın sırrını çözmek için test ettikleri binlerce kimyasal şişesiyle gururla poz veriyor. Fotoğraf, renkli anlık fotoğraf üretmenin ne kadar karmaşık ve zahmetli bir süreç olduğunu gözler önüne seriyor.
1963 yılında Life dergisi için Fritz Goro tarafından çekildiği düşünülen karede, Rogers ve Polaroid’in renkli film sürecini geliştirirken test ettiği yaklaşık 5.000 kimyasal bileşik yer alıyor.
Kısa Bir Tarihçe
Polaroid Corporation’ın kurucu ortaklarından olan Edwin Land, anlık fotoğrafçılığın mucidi olarak biliniyor. Rivayete göre üç yaşındaki kızı Jennifer, babasına çektiği fotoğrafı neden hemen göremediğini sorduğunda Land’in aklında bir ampul yandı.
Land, 1943 yılında tatildeyken yaşadığı o anı yıllar sonra şöyle anlatıyordu: “Bir saat içinde kamera, film ve fiziksel kimya zihnimde tamamen netleşti.”
Beş yıldan kısa bir süre sonra Land, devrim niteliğindeki Polaroid kamerasını dünyaya tanıtmaya hazırdı. Şirket kısa sürede büyük bir büyüme yakaladı ve anlık fotoğrafçılık küresel bir fenomene dönüştü.
Polaroid’e Renk Geliyor
Geleneksel fotoğrafçılıkta renkli film yaygınlaşmaya başladıkça, Polaroid’in de sepya ve siyah-beyaz baskılardan renkli fotoğrafa geçmesi yönünde baskı oluştu. Ancak American Chemical Society (ACS)’nin belirttiği gibi, renkli fotoğrafçılık siyah-beyaza kıyasla çok daha karmaşık bir kimyasal süreç gerektiriyordu.
Bu noktada Polaroid Araştırma Direktörü Howard G. Rogers devreye girdi. Rogers, binlerce farklı kimyasal bileşiği test ederek yeni bir kimyasal yapı keşfetti.
ACS’ye göre Rogers, filmde kullanılan üç temel renk için ayrı boya ve geliştirici moleküller kullanmak yerine, bu iki bileşeni tek bir molekülde birleştiren “boya geliştirici” (dye developer) adı verilen yeni bileşiklerin geliştirilmesine öncülük etti.
Ancak bu yeniliğe ulaşmak kolay olmadı. Rogers ve ekibi, film üniteleri içinde binlerce yeni molekülü ve kimyasal reaksiyonu test etmek zorunda kaldı.
ACS bu süreci şöyle açıklıyor: “Her renk, negatif katmandan pozitif baskıya doğru ayrı bir gelişim yolunu izliyordu. Bu moleküler hareketlerin zamanlaması, doğru renk oluşumu için kritik öneme sahipti.”
Sorun çözüldüğünde bile önlerinde son bir engel vardı: görüntü kalıcılığı. Süreç için gerekli olan alkali geliştirici moleküller, boyalarla birlikte pozitif katmana geçiyor ve nihai görüntüyü zamanla bozma riski taşıyordu.
Ekip bu sorunu, pozitif katmandaki polimer tabaka içine asit molekülleri yerleştirerek çözdü. Bu asit molekülleri, görüntü geliştirme tamamlanır tamamlanmaz alkali geliştirici moleküllerle reaksiyona giriyordu.
Asit ve bazın birleşmesiyle film içinde su oluşuyor ve boyalar sabitlenerek görüntü kalıcı hale geliyordu.
Polaroid, renkli filmini 1963 yılında dünyaya tanıttı ve büyük bir başarı elde etti. Anlık renkli fotoğrafçılık böylece yeni bir döneme girmiş oldu.
