Artemis II astronotlarının bu tarihi yolculuk boyunca sadece nefes kesici görüntüler yakalamakla meşgul olduklarını düşünmek cazip olabilir; ancak ekip aynı zamanda kritik bilimsel araştırmalar da yürüttü.
Ay yüzeyinden yalnızca 6.545 kilometre uzaklıktan yüksek çözünürlüklü fotoğraflar çekmek başlı başına bir bilimsel çalışma sayılabilir; ancak astronotlar aynı zamanda mikrometeoritleri de gözlemliyordu — ve NASA’nın büyük memnuniyetiyle, bunu başardılar.
Artemis II Görevi Sırasında Ay’a Çarpan Meteorlar Gözlemlendi
Space.com’un haberine göre, astronotların Ay’ın karanlık yüzüne çarpan mikrometeoritleri görebildiği haberi üzerine Johnson Uzay Merkezi’ndeki Bilim Değerlendirme Odası’nda “duyulabilir sevinç çığlıkları” yükseldi.
Bu heyecanın nedeni, NASA’daki bilim insanlarının astronotların bu kadar çok mikrometeorit görebileceğini beklememiş olmasıydı. Mürettebat, Güneş Ay’ın arkasına geçtikten sonra — yani astronotlar için bir güneş tutulması oluştuğunda — en az beş çarpma gözlemlediklerini belirtti.
Artemis II’nin Ay bilimi lideri Kelsey Young’a göre ekip, Ay üzerindeki belirli coğrafi oluşumları tanımak ve neyi fotoğraflayacaklarını belirlemek konusunda “kapsamlı bir şekilde hazırlandı.” Bu hazırlığın bir parçası da mikrometeorit çarpmalarının oluşturduğu ışık parlamalarını gözlemlemekti.
Ay’ın atmosferi yoktur, bu nedenle mikrometeoritler yüzeye kadar hiçbir engelle karşılaşmadan ilerler. Tam kozmik hızlarında yüzeye çarpar, anında buharlaşır veya erir ve Ay toprağında küçük kraterler oluşturur. Milyarlarca yıl süren bu sürekli bombardıman, yüzeyi “regolit” adı verilen ince, tozumsu bir tabakaya dönüştürmüştür.
Young, Space.com’a yaptığı açıklamada, “Bilimi uçuş operasyonlarına entegre ederek tam da umduğumuz şeyi elde ettik. Bilim keşfi mümkün kılar, keşif de bilimi,” diyor.
2023 yılında bir Japon astronom, Ay’a çarpan bir mikrometeoritin videosunu kaydetmişti.
Görsel kaynakları: NASA
