ödüllü fotoğraflar

Sony Dünya Fotoğrafçısı Ödülü sahibi Zed Nelson ile ödüllü projesi ve fotoğraf çekme yaklaşımını konuşmak üzere bir araya geldik. Sony World Photography Awards sahibi Zed Nelson ile ödüllü projesi ve fotoğraf çekme yaklaşımını konuşmak üzere bir araya geldik. Zed Nelson, Sony Dünya Fotoğrafçılık Ödülleri 2025'te ödülünü aldıktan sonra (Görsel kredisi: Sony) Belgesel fotoğrafçısı Zed Nelson, düşündürücü projesi Antropocen İllüzyonu ile kazandığı prestijli bir unvan olan Sony World Photography Awards 2025'te (SWPA) Yılın Fotoğrafçısı ödülüne layık görüldü. Bana göre Nelson'ın çalışmaları, önemli bir konuyu vurgulayarak, tanınma ve değişim hakkında bir tartışma başlatarak, harika belgesel fotoğrafçılığının en iyi örneklerinden birini oluşturuyor. Nelson'ın Mamiya RZ67'siyle hayata geçirdiği proje, birçok kıtayı kapsıyor ve görsel hikaye anlatımının ustalık sınıfında, insanlığın doğa dünyasıyla yaşadığı gergin ilişkiyi ele alıyor. Ödülü kazandıktan sonra Zed Nelson ile konuşma şansına eriştim; Anthropocene Illusion'ı daha detaylı bir şekilde ele aldık ve ödüllü bir eser yaratmanın ne gerektirdiğini inceledik. SWPA 2025 Yılın Fotoğrafçısı Ödülü'nü kazandığınız için tebrikler. Ödül kazanan projeniz hakkında kısa bir genel bakış sunabilir misiniz? Adı Antropocen İllüzyonu. Bazı insanlar bunun ne anlama geldiğini gerçekten biliyor, bazıları ise hiçbir fikre sahip değil. Bilim insanları bugün buna yeni bir çağ diyorlar ve buna 'insan çağı' anlamına gelen Antropocen deniyor. Yani, insanların Dünya gezegeni üzerindeki etkisine bir gönderme yaparak, bir 'insanlık çağı' ilan etmemizi öneriyorlar. Sanayi Devrimi'nden bu yana geçen 200 yılda, gezegenimiz üzerinde, önümüzdeki milyonlarca yıl boyunca ayaklarımızın altındaki kayada ölçülebilecek dramatik, dünyayı sarsan bir etkimiz oldu. Bu etki nükleer izotoplarda ve fosil yakıt yakmanın, yediğimiz tavuk kemiklerinin ve inşa ettiğimiz şehirlerin çimentosunun yarattığı radyoaktif serpintide olacak. Yani bu kural milyonlarca yıl boyunca kanıt olarak kullanılacak; bu Antropocen kısmı. Bunun illüzyon kısmı, insanlar olarak kendimizi doğadan ayırmış olmamız ve doğal dünyayı giderek daha fazla hasara uğratmış veya yok etmiş olmamızdır. İçine çekilebileceğimiz bir illüzyon yarattık, doğanın bu yapay, koreografili, düzenlenmiş versiyonu, yani dezenfekte edilmiş bir versiyonu. Tüketici deneyimi gibi güvenli hale getirildi ve bizi daha iyi hissettirmek, kaybettiğimiz bir şeye bağlanmamızı sağlamak için orada. Projenin özünde amacı bu. Bu projeyi ateşleyen kıvılcım neydi? Sanırım bir fotoğrafçı olarak, etrafınızdaki önemli sorunlara nasıl yanıt verebileceğinizi bulmaya çalışıyorsunuz. Çevrenin giderek daha fazla önemli bir sorun olduğu hissi vardı ve soru şuydu: Bununla ilgili nasıl iş yaparsınız? Daha önce yapılmış veya klişe görüşler gibi olmayan işler. Bu yüzden sanırım buna farklı bir açıdan bakma fikrini buldum, kriz zamanında insan davranışını ve psikolojisini sorgulayan bir şeydi. Aslında bu yapay yapıları göstermek, neredeyse kaybettiğimiz şeylerin, yok ettiğimiz şeylerin anıtları haline geliyor. Umarım bu, insanların dikkatini çekmenin ve neyin önemli olduğunu, neyin korunmaya değer olduğunu düşünmelerini sağlamanın iyi bir yoludur. Yaklaşık on yıl önce Norveç'te bir yere gittim ve yapay bir deniz dünyası cazibe merkezinde bir fok vardı. Bu Norveç'in en kuzeyindeydi ve ona baktığımda, kendimi bir tür fiberglas sahte Arktik dünyasında, tutsak bir fok ile birlikte buldum, ama aslında deniz ve Arktik sadece bir taş atımı uzaklıkta. O yaratığın neden o koşullarda yaşadığını gerçekten anlayamadım. O zamanlar bilmesem de, bunun proje için erken bir ilham kaynağı olduğunu düşünüyorum; kesinlikle beni bu konuda düşünmeye sevk etti. Bu sadece garipti ve yanlış hissettiriyordu. Sanırım insanlar kolaylık istiyor, doğanın onlara bir tabakta sunulmasını istiyorlar, biliyorsunuz, bunun etik olup olmadığını tartışabilirsiniz, ancak gerçek şeyin yerini alırsa, o zaman gerçek bir sorun haline gelir. Amerika'daki milli parklar bile güzeldir, ancak milyonlarca ziyaretçi klimaları açıkken arabalarıyla buralara akın eder, iPhone'larıyla pencereden fotoğraf çeker, bazen araçlarından hiç inmez, doğanın ve el değmemiş vahşi doğanın tadını çıkarır, sonra da her şeyin yolunda olduğunu düşünerek masaüstü bilgisayarlarına geri döner. Ulusal Parkları seviyorum ve uzun süre hayatta kalmalarını diliyorum. Onların da bir yeri var ama geriye kalan tek şey olmamalılar; ve onlar bile şu anda saldırı altında. Ürkütücü olan şey şu: Amerika'da örneğin, bu yerler saldırı altında. Antropocen İllüzyonu – "Kenya'nın ulusal parkları ve rezervleri turistlere vahşi hayvanları doğal yaşam alanlarının kalıntılarında görme şansı sunuyor. Maasai Mara'da turistler Out of Africa filmindeki romantik piknik sahnesini yeniden canlandırırken sömürge fantezilerine dalıyor. Yerel Maasai kabile üyeleri deneyime otantiklik katmak için işe alınıyor. Kenya ulusal parkları bir sığınak sağlarken, içlerinde yaşayan hayvanların esasen insan eğlencesi ve güvencesi için hayatta kalmalarına izin veriliyor. Bu hayvanlar, doğal dünyanın nostaljik bir resimli kitap görüntüsünü görmek isteyen turistler için etkili birer performansçı oluyorlar"(Görsel kredisi: © Zed Nelson, Birleşik Krallık, Profesyonel yarışma, Yaban Hayatı ve Doğa, 2025 Sony Dünya Fotoğrafçılık Ödülleri kazananı) Projenin ne kadarı önceden planlandı ve ne kadarı sahada içgüdüsel olarak çekildi? Proje iyi araştırılmış. Uzun bir süre boyunca çok fazla araştırma yaptım, bu yüzden çekilecek potansiyel şeylerin bir listesini oluşturuyorsunuz, ancak sonra aslında neredeyse bir sorun haline geliyor. Çok fazla araştırma yapabilirsiniz, kendinizi gömebilirsiniz ve şöyle düşünürsünüz, peki, yapmaya değer ne var? Araştırın, fikirler üretin, bir hedef listesi yapın, neyin mümkün olduğunu araştırmaya çalışın ve sonra bir yere gidin ve kendinize açık fikirli olmak ve keşfetmek için yeterli zaman verin. Ama ne yapacağınız, ne aradığınız konusunda da gerçekten iyi fikirleriniz olsun. Ayrıca biraz zaman ayırın ve aceleyle girip çıkmayın. Bir çekim listesi oluşturduğunuzda bunun sıklıkla olabileceğini biliyorum… Evet, tam olarak öyle ve bence bu, işleri hızlı ve rahat bir şekilde yapmak istemenin bir parçası. Bu yüzden bazen kendim için daha elverişsiz hale getiriyorum. Kendimi sahnenin önüne bir veya iki gün park ediyorum ve orada kalıyorum, sonra otelde kalıyorum ve sonra sabah tekrar geri dönüyorum. İnsanlar, tamam, kesinlikle yapmışsındır, derler. Elbette bu yeterlidir. Ancak yeterince uzun süre hareketsiz durduğunuzda, etrafınızda şeyler olur. Fotoğrafçılıkta fark ettiğim şey bu. Harika bir görüntü için potansiyeli belirleyebilirsiniz ve sonra bu unsurların bir araya gelmesini beklemek meselesidir. Antropocen İllüzyonu – "Çin'deki Şanghay Vahşi Hayvan Parkı'ndaki bu şempanze muhafazasının boyalı arka planı, sanatsal olarak etkileyicidir, ancak yalnızca insan gözlemcilere rahatlatıcı bir illüzyon sağlamak için hizmet eder. Orta Afrika ormanlarındaki doğal yaşam alanlarında, şempanzeler günlerinin çoğunu ağaç tepelerinde geçirirler. Tüm insan olmayan primatlar arasında sosyal olarak en karmaşık türlerden biri olan şempanzeler, vahşi doğada 20 ila 150 birey arasında değişen büyüklükteki topluluklarda yaşarlar"(Görsel kredisi: © Zed Nelson, Birleşik Krallık, Profesyonel yarışma, Yaban Hayatı ve Doğa, Sony Dünya Fotoğrafçılık Ödülleri 2025 kazananı) Belgesel bir projede Görsel Hikaye Anlatımı bu kadar önemli bir beceridir. Dikkat çekici ancak yine de bir mesaj ileten görseller yaratma yaklaşımınızdan bahsedebilir misiniz? Yıllarca süren geliştirme çalışmaları ve yıllarca süren belgesel çalışmaları. Çalışırsınız, geliştirirsiniz, odaklanırsınız, düşünürsünüz, sizin için neyin işe yarayıp neyin yaramadığını çözersiniz. Stilinizi ve düzenleme becerilerinizi geliştirirsiniz. Bunların hepsi herkesin içinden geçmesi gereken bir arka plandır - ne kadar çabuk başlarsanız o kadar iyi, gerçekten - ama bunların hepsi gerekli bir öğrenme eğrisi ve ben kesinlikle bir öğrenme eğrisindeydim. Sihirli bir şekilde harika fotoğraflar çekmedim! O zaman fotoğrafların iyi olabileceğini biliyorsunuz, ancak daha sonra analiz etmeniz gerekiyor - istediğinizi başarıyorlar mı? Hikayeyi anlatıyorlar mı? Gerçek hikayeyi anlatıyorlar mı? Sansasyonel olabilirler. Etkili olabilirler. Dramatik olabilirler. Ancak benim için bu asla yeterli olmadı ve bu asla önceliğim olmadı. Sadece muhteşem anları yakalamak istemedim. Hikayeler anlatmak, temalar geliştirmek ve düşündürücü işler yapmak istedim; bu yüzden daha da zorlaşıyor. Sonra kariyerinizin belli bir aşamasında yaptığınız işe bakıyorsunuz ve düşünüyorsunuz ki, bunlar iyi fotoğraflar, insanlar bunları iyi buluyor ama ben bunların doğru şekilde okunmadığını veya hepsinin aynı şey olduğunu düşünüyorum. Kendilerinden önce çekilmiş fotoğraflara çok benziyorlar. Çok tanıdıklar. Belgesel geleneğinden geliyorlar ama insanları düşündürmüyorlar, sadece insanlara iyi ve tanıdık görüntülermiş gibi hissettiriyorlar. Çatışma bölgelerinde birkaç yıl fotoğraf çektikten sonra, konular benim için çok önemliydi ve bir ölüm kalım unsuru vardı, o zaman yaptığım işin istediğimi başaramadığını fark ettim. Farklı ülkeler hakkındaki klişeleri neredeyse güçlendiriyormuş gibi hissettim ve benim için bu bir sorundu. Yaklaşımımda ve tarzımda çok belirgin bir değişim oldu. Bu, Amerikan silah kültürüyle ilgili ilk kitabım Gun Nation'ı yazdığım zamana denk geliyordu. Gelişmekte olan dünyaya bakmak ve bu ülkeleri etkileyen korkunç sorunlara ve çatışmalara bakmak yerine, Batı ülkelerine bakmaya başladım. Sınırlarımız içinde yaşanan sorunlar, meseleler ve korkunç şeyler, işte Silah Ulusu böyle ortaya çıktı. Amerika'da her yıl 30.000'den fazla insanın vurularak öldürülmesiyle oluşan şaşırtıcı ölüm sayısı. Portreler ve röportajlarla karışık manzaralar yapmaya başladım ve özellikle metinleri, şiirleri ve romanlardan alıntıları birleştirdiğim kitapta, metni görsellerle birlikte daha ilgi çekici bir şekilde kullanmaya başladım. Bu, işi daha ilgi çekici bir şekilde katmanlaştırmanın bir yoluydu. Ayrıca görüntüleri kullanma biçimim, bu dikkatlice aydınlatılmış portrelerin, çok sert bir haber görüntüsüyle, güzelce fotoğraflanmış bir silahın yanında yan yana konabilmesini sağlıyor. Görüntüler bir bakıma sarsıcıydı ve gerginlik yaratmak ve görüntülere bakış şeklinizi bozmak için bilerek yan yana getirilmişti. Bu önemli bir zaman ve değişimdi ve o zamandan beri bunu yapmaya devam ettim. Her zaman arıyorum. Çok fazla araştırma yapıyorum ve konum hakkında çok fazla düşünüyorum ve ne kadar düşünceli olursanız bunun Görüntülere o kadar çok yansıdığını düşünüyorum. Zaman ayırıp şeylere geri döndüğünüzde bunun yavaş yavaş işinize dahil olduğunu düşünüyorum. Sanırım bu projeyi yapmak için tam da bahsettiğiniz şeye katılmanız gerekiyordu. Bunu nasıl dengelediniz? Evet, projenin konusu insanın doğadan kopuşu ve ona olan etkimiz, onu nasıl tahrip ettiğimiz ama aynı zamanda onun yapay, koreografilenmiş versiyonlarını nasıl yarattığımız. Yani evet, sık sık bir turistmişim gibi davranmak zorundaydım, kelimenin tam anlamıyla bir turist gibi giyinip tema parklarına, hayvanat bahçelerine, safari parklarına ve havaalanlarına, tüketicilerin gittiği bu tür yerlere giriyordum. Ulusal parklar, Afrika'da safariye çıktım - sanki tüketicilerden biriymişim gibi varmak istedim, ancak buna farklı bir şekilde bakmak, ayrıntılara büyük bir dikkatle ve daha eleştirel bir gözle bakmak istedim. Çin'de hapsedilmiş kutup ayısı gibi hayvanların görüntüleri vardı, bu ayının fiberglas bir arktik sahte ortamında hayatını sürdürmesini izlemek çok iç karartıcıydı. Bunu izlemek çok acı vericiydi ve onu o alanda fotoğraflamak için iki gün harcadım; beni rahatsız ediyor. Fotoğraf beni rahatsız ediyor ve deneyim beni rahatsız ediyor. Müdahale edebileceğim pek bir şey yoktu. Fotoğrafladığım tesislerin çoğuna yazdım, şikayetler ve koşullarını iyileştirmeleri için yalvaran mektuplar yazdım. Umarım bu çalışma, kendi yolunda, farkındalığı teşvik etmeye ve doğal dünya ve diğer hayvanlar üzerindeki etkimiz hakkında bir sohbeti yönlendirmeye yardımcı olur. Güney Afrika'da aslanlarla yürüyüş turist deneyimi yapmak zorunda kaldım. Bunu onaylamıyorum. Aslanları henüz birkaç günlükken annelerinden alıp, biberonla sütle besleyip evcilleştirmek, böylece turistler aslan yavrularıyla okşama deneyimleri yaşayabilsin, sonra da yavru olduklarında onlarla yürüyüşe çıkabilsinler. Bunu onaylamıyorum ama onu fotoğraflamak için bir gruba katıldım ve bunun, o şeyin kendi fotoğraflarını çekebilmek için yapılması gereken bir şey olduğunu düşündüm. Sonsuz tema parklarına ve Disneyland Africa'ya gittim, Disney'in Afrika versiyonu ve bu yerlerde günlerimi geçirdim. Tropikal Adalar, Almanya'da bir tatil köyü, sahte bir plaj ve kapalı bir yağmur ormanı. Esas olarak, bunları bir şekilde yabancılaştırıcı, bir bakıma oldukça sıkıcı yerler olarak buldum. Tatilcileri izledim ve neden ve nasıl böyle bir yerde bulunmanın yeterli olduğunu merak ettim. Kenya'da safariye gitmek keyifli bir deneyimdi, ancak. Biliyorsunuz, bunlar güzel yerler. Vahşi hayvanları görebilirsiniz. Bu yüzden bireysel safari kıyafetlerini eleştirmeye çalışmıyorum. Daha çok, insanların safariye gitmesiyle ilgili endişem var. Bu, onlara doğanın her şeyin yolunda olduğu ve bu hayvanların geliştiği konusunda güven verici bir bakış açısı sunan, o kadar sahnelenmiş bir deneyim ki. Ama aslında doğal yaşam alanlarının büyük ölçüde azaldığını ve bunların türlerinin son hayatta kalanları olduğunu biliyorsunuz. Dolayısıyla ben tek tek yerleri eleştirmek yerine, büyük resmin genel görünümüyle daha çok ilgileniyorum. Zed Nelson'ın çalışmaları Sony World Photography Awards 2025 Sergisinde sergileniyor Altı yıl boyunca devam eden bu uzun soluklu projeyi sürdürmek için kendinizi nasıl zorladınız? Fazla düşünmeden hemen başlayın. Boş bir Word belgesine bir projenin başlığını yazdım, bazı düşünceleri toplamaya başladım. Başlamak için ilginç olabileceğini düşündüğüm şeylerin bir listesini yazdım. Daha sonra araştırmaya başladım ve internetten fotoğraflar, kitaplardan alıntılar ve araştırma makaleleri alarak bu belgeye eklemeler yaptım. Malzeme toplamaya başladım. Bu belge artık iki buçuk bin sayfa uzunluğunda! İçinde görseller, derlenmiş listeler, fikirler ve izlenecek olası yollar hakkında düşünceler bulunan bir Word belgesi. Farkına varmadan bir projeye derinlemesine dalmışsınız ama hala şu soruları soruyorsunuz: İyi bir proje mi? İşe yarayacak mı? Mümkün mü? Sonra sadece devam edersiniz, bir ayağınızı diğerinin önüne koyarsınız ve farkına varmadan, tüm acılarla ve daha da fazla soruyla yarı yolda olursunuz. Bunu nasıl finanse etmeye devam edersiniz? İnsanların ilgisini çekecek mi? Mantıklı mı? Bunlar zor sorular ve yapabileceğiniz tek şey kendinizi bu düşük anları görmezden gelmeye zorlamak ve projenin bir sonraki bölümünü planlamaktır. Benim durgunluklarım ve gözümü toptan ayırıp başka bir şey yaptığım veya dikkatimin dağıldığı anlarım oluyor ve bu normal. Er ya da geç tekrar yola girdiğiniz sürece sorun değil. Projenin bu kadar uzun sürmesinin sebebi de bu, çünkü onu finanse etmenin, aklı başında kalmanın, yol boyunca başka işler bulmanın yollarını arıyorsunuz. Bu yüzden onu uzun bir zaman dilimine yaymak gerekiyor. Ama aynı zamanda projenin geliştiğini ve bu zamandan faydalandığını düşünüyorum. Size düşünmek, yansıtmak, değiştirmek, uyarlamak ve geliştirmek için daha fazla zaman veriyor. Temel olarak kendi işinizin patronu olmalısınız, kendinize karşı sert ve kendi kendinizi motive eden biri olmalısınız. Durma zamanının geldiğini nasıl anlarsınız? Bazen sadece bir şekilde bilirsin, yeterince şey yaptığını hissedersin. Uzun bir süreçmiş gibi gelir ve artık bu hikayenin bittiğini, işe yaradığını, hikayesini anlattığını düşünürsün. Her zaman yapılacak daha çok şey vardır, her zaman daha çok olasılık vardır, ama sadece bunun bu kadar olduğunu hissedersin. İlk kitabım Gun Nation ile devam edemeyeceğimi hissettiğimi hatırlıyorum, yeterince şey yapmıştım çünkü röportaj yaptığım ve fotoğrafladığım insanlarla tartışmaya başlamıştım. Daha fazla sessiz kalamazdım. Konuyu ele aldığımı hissettim ve yayınlanmasını da istedim. İnsanların görmesini istedim. Bu proje için de aynı şey geçerli. Bunu dünyaya duyurma zamanı geldi. Doğal dünyayla olan gergin ilişkimiz ve biz insanların ona ne yaptığımız ve kendimizi ondan nasıl ayırdığımız hakkındaki daha büyük tartışmanın bir parçası olması gerekiyor. Şu anda havada önemli çevresel sorular var. Bir liderlik krizi yaşıyoruz; siyasi liderlerimiz bizi feci şekilde hayal kırıklığına uğratıyor, iş liderlerimiz bizi hayal kırıklığına uğratıyor ve daha da önemlisi, çevreyi kasten yok ediyor. Doğayı nasıl değerlendirebileceğimizi, ona nasıl değer verebileceğimizi, böylece her şeyin yok olmamasını sağlamanın zamanı geldi. Küresel güzellik endüstrisiyle ilgili olan son kitabım Love Me'yi yaparken , sonsuza kadar devam edebileceğini hissettim. Her zaman daha fazlası vardı ve aslında "Lütfen dur. Yeterince şey yaptın" diyen annemdi. Yani, o durumda, bence sen yaptın diyen, fotoğrafçılık endüstrisinden hiç olmayan biriydi. Ama esasında, elinizden gelenin en iyisini yaptığınızı hissettiğiniz ve hazır, tamamlanmış olarak adlandırılmaya hazır bir an arıyorsunuz. Zed Nelson, İngiltere, Londra'da düzenlenen 2025 Sony Dünya Fotoğrafçılık Ödülleri'nde ödülünü alıyor (Görsel kaynağı: Sony) Nelson'ın bana ayırdığı zaman, muhteşem yeni projesine dair inanılmaz içgörüleri ve ilham verici belgesel çalışmaları ortaya çıkarma süreci için son derece minnettarım. Ödüllü fotoğraf serisi şu anda Londra'daki Somerset House'da düzenlenen 2025 Sony Dünya Fotoğraf Ödülleri Sergisi'nde diğer kategori kazananları ve kısa listeye kalan fotoğrafçılarla birlikte sergileniyor. Eğer fırsatınız olursa mutlaka ziyaret etmenizi öneririm! Ayrıca Zed Nelson'ın Anthropocene Illusion adlı eseri de önümüzdeki ay Guest Editions tarafından kitap olarak yayımlanacak; kaçırılmaması gereken bir fırsat!

ödüllü fotoğraflar

Zed Nelson ödüllü projesini anlatıyor

Pure Street Photography Grant 2025

Sony World Photography Awards 2025 Yılın Kazananları

World Press Photo, 2025 Yılının Fotoğrafı’nı duyurdu

GCCA Concrete in Life 2024/25

2025 SkyPixel Yarışması kazananları

2025 Dünya Basın Fotoğraf Yarışması kazananları

Female in Focus 2024

2024 Ricoh GR Fotoğraf Festivali

Nikon Komedi Yaban Hayatı Ödülleri’nden Görülmemiş 18 Fotoğraf

Reklam Engelleyici Algılandı