Editoryal

Fotoğrafçılarının paylaşacak harika hikayeleri ve bunları anlatacak yeni bir araçları vardı. İnsanların acılarını, duygularını tüm yoğunluğuyla, bu harika, yeni, endüstriyel dünyada hayatı anlamlı kılan gündelikliği yakalamak için oradaydılar. Fotoğrafçı Dorothea Lange , en ünlü sözlerinden birinde şöyle demişti: "Kamera, insanlara kamera olmadan görmeyi öğreten bir araçtır." Günümüzde sosyal medya ve algoritmalar çağında dijital dünya ile gerçek dünya kesişiyor. İnsan, kameralar aracılığıyla çok büyük miktarda görüntü üretiyor, bize onların kullanımı aracılığıyla kamera olmadan nasıl göreceğimiz öğretiliyor, ancak yine de görüşümüzü paylaşıyor ve ekranların arkasından görüyoruz. Sokak fotoğrafçılığı için yaşadığımız garip bir dönem. En büyük yükselişini yaşadığı şu anda ciddi sınırlamalarla da karşı karşıyadır. Başta Batı ve Kuzey olmak üzere birçok ülkede, bunun nasıl uygulanabileceğine giderek daha katı sınırlamalar getiriliyor. Fotoğrafçılığı herkes için erişilebilir hale getiren dijital kameralar ve cep telefonları, üretilen malzemenin özel platformlar ve sosyal medya aracılığıyla dağıtım kolaylığı ve sokak fotoğrafçılığı uygulayıcısının -ne kadar kötü yapsalar da- bir Sanatçıya olan ilginin patlamasına ve sokak fotoğrafçılarının sayısında büyük bir artışa neden oldu. Uzman dergilerden, koşu yarışmalarında uzmanlaşmış organizasyonlardan, sokak fotoğrafçıları için özel kamera ve ekipmanlar üreten fotoğraf şirketlerinden oluşan bir pazarı besliyor. Ancak aynı zamanda tam tersi de oluyor: İnsanlar sokak fotoğrafçılığına karşı öfkelerini dile getiriyorlar! Fotoğrafçıların materyallerini paylaştığı sosyal medyada sokak fotoğrafçılığını ilk kez keşfeden birçok kişi şaşırıyor. Kameralar karşısında kendilerini korunmasız hissediyorlar ve artık fotoğrafçıların sokaklardaki varlığını bir tehlike olarak görüyorlar. Her an kendilerinin de, iyi ya da kötü bir fotoğrafçının fotoğrafına, rızaları olmadan veya görüntülerinin nasıl kaydedildiği üzerinde herhangi bir kontrole sahip olmaksızın konu olabileceklerini fark ederler. Mahremiyetlerinin ihlal edildiğini düşünüyorlar. Ve gittikçe öfkeleniyorlar. Gizlilik Hakkı ve Sokak Fotoğrafçılığı: Paralel Yürüyüşler Gizlilik tartışması yeni değil. Sokak fotoğrafçılığı kadar eskidir. 1890'da, sokak fotoğrafçılığının başladığı sıralarda, Harvard Law Review'da yayınlanan bir makalede Yargıç Louis Brandeis ve Profesör Samuel Warren, "Gizlilik Hakkı"ndan bahsetti. Makalede hukuk, yeni haklara ihtiyaç yaratan siyasi, sosyal ve ekonomik değişimlerin sürekli gelişen bir ürünü olarak kabul ediliyor. “Özel hayatın gizliliği” hakkındaki makalenin yazılmasının bir nedeni kısmen fotoğraf teknolojisindeki gelişmelerden kaynaklanıyordu: “1884'ten önce kameralar büyük ve pahalıydı. Bir yerden bir yere taşınmaları kolay olmuyordu ve fotoğrafa konu olanların formlarını yakalayabilmeleri için uzun süre hareketsiz kalmaları gerekiyordu.” Ancak 1884'te Eastman Kodak Şirketi ilk taşınabilir kamerayı yarattı: Ucuz, kolayca taşınabilir, halka açık yerlerde insanların hareketsiz oturmasına gerek kalmadan birçok fotoğraf çekebilen bir kamera. Yeni teknolojinin ortaya çıkışı ve magazin magazin dergilerinin popülaritesinin artmasıyla birlikte Warren ve Brandeis, fotoğrafçılığın "rahatsız edilmeme hakkını" tehdit ettiği yönündeki korkularını dile getirdiler. “Anlık fotoğraflar ve basın endüstrisi, özel ve ev hayatının kutsal alanlarını işgal etti. Çok sayıda mekanik cihaz, 'dolapta fısıldananların çatılardan da sızacağı' öngörüsünü doğrulamakla tehdit ediyor.” Özgürlük Olarak Görünürlüğün Yokluğu Ancak mahremiyet tartışması sokak fotoğrafçılığının gelişmesini engellemedi. Şehirlerin hızla büyüdüğü bir dönemde, sanayi devriminin yeni yaratılan kent merkezleri ve dumanı tüten bacalar çevresinde, özünde canlı, işçi sınıfı kültürü filizleniyordu. O dönemin fotoğrafçılarının paylaşacak harika hikayeleri ve bunları anlatacak yeni bir araçları vardı. İnsanların acılarını, duygularını tüm yoğunluğuyla, bu harika, yeni, endüstriyel dünyada hayatı anlamlı kılan gündelikliği yakalamak için oradaydılar. Bir tür olarak sokak fotoğrafçılığı, gerçek olayları, yani yeni bir çağın gerçek yüzünü yakalıyordu. Bu haliyle belgesel fotoğrafçılığa ve foto muhabirliğine çok daha yakındı. Her ne kadar gizlilik tartışması ön planda olsa ve bugün yaşananlarla benzerlikler gösterse de gerçek şu ki, anonimlik hakkı iyi korunuyor gibi görünüyordu. Çok farklı bir zamandı. Bu farklılıklardan biri, en önemsizi değil, görünürlüğün olmamasıydı. Her ne kadar çelişkili görünse de görünürlüğün olmayışı, sokak fotoğrafçılarının geniş bir hareket özgürlüğüne sahip olmasını sağladı. Fotoğraflar çoğunlukla çekmecelerde ve dolaplarda saklanan fotoğraf albümlerinde gizli kalıyordu. Bir fotoğrafçı daha fazla tanınsaydı, materyalleri bir gazetede, dergide ya da galeride yer alırdı ama bu görünürlük şüphesiz bugüne göre sınırlıydı. Kamuya açık alanda fotoğrafı çekilen bir kişinin görüntüsünü arkasındaki gerçek kişiyle ilişkilendirmek çok daha zor olduğundan, anonimlik hakkı korunmuş görünüyordu. Ayrıca sokak fotoğrafçılarının sayısı çok daha azdı, fotoğraf makineleri çok daha pahalıydı ve fotoğrafçılık da bu nedenle çok daha nadir ve dolayısıyla değerliydi. İnsanlar fotoğraflarının bir yabancı tarafından çekilmesinden korkmuyorlardı. Aslında pek çok kişi bunu araştırdı. Bugün işler büyük ölçüde değişti. Elinde bir kayıt cihazı, hatta ucuz bir cep telefonu olduğu sürece herkes sokak fotoğrafçısı olduğunu iddia edebilir. Instagram'da sokak fotoğrafçılığına yönelik özel hesapların yüzbinlerce takipçisi var. Sosyal medyada her gün 3,2 milyardan fazla fotoğraf paylaşılıyor. Bunlardan on milyonlarcası sokak fotoğraflarıdır. Hepsi eşit derecede iyi değil. Üstelik insanlar bir sokak fotoğrafçısının sosyal medya hesaplarında paylaşacağı malzemenin kendi hayatı, hatta saklamak istedikleri hayat olduğunu biliyor. Ve viral hale gelebilir. Aynı zamanda, örneğin pimeyes.com gibi programlar aracılığıyla yeni yüz tanıma teknolojileri, bir kişinin kamusal alandaki imajını, etrafındaki, örneğin kişisel hesaplardaki, kendimizi sunmak için yarattığımız dijital kişiliklerdeki mevcut gerçek verilere bağlayabilir. sosyal medya. Sokak fotoğrafçılığı artık bir sanatçının bakış açısından yalnızca gerçekliğin bir kaydı değil. Bireylerin anonimliğini yeterince sağlayamaz.Bu nedenle, gerçeği yakalamakla mahremiyeti ihlal etmek arasındaki ince çizgide yürümesi istenen fotoğrafçı için bir takım sorunlar ortaya çıkıyor. Sosyal Medya Çağında Gizlilik Peki sosyal medya çağında mahremiyet nedir? 130 yıl önceki konseptin aynısı mı, yoksa giderek artan yeni teknolojilerin etkisiyle çok mu gelişti? Mark Zuckerberg, 2014 yılında Crunchie Ödülleri'nde yaptığı bir konuşmada, sosyal medyanın gelişinin mahremiyetin anlamını değiştirdiğini -her ne kadar büyük oranda doğru olsa da- kendisi için yeterince uygun bir şekilde - belirtmişti. Dedi ki: “İnsanların artık mahremiyet beklentisi yok, bu artık sosyal bir norm değil. İnsanlar yalnızca daha fazla bilgiyi ve farklı türden bilgileri paylaşmakla kalmıyor, aynı zamanda daha açık ve daha fazla insanla paylaşma konusunda da kendilerini rahat hissediyorlar.” Sosyal medyanın yükselişiyle birlikte vatandaşlar/tüketiciler (kullanıcılar) büyük ölçekte içerik üreticileri haline geldi. Bulundukları yerler hakkında bilgi veriyorlar, fotoğraflar, videolar ve biyografik bilgiler yayınlıyorlar, çoğu zaman bu bilgileri, paylaştıkları materyali daha derinlemesine inceleyen metin biçimindeki kişisel düşüncelerle zenginleştiriyorlar. Bu veriler daha sonra başkaları tarafından keşfedilmeyi kolaylaştıracak şekilde kategorilere ayrılır. Hayatlarının küçük parçalarını dikkatle oluşturulmuş ve karmaşık bir dijital kişiliğe dönüştürüyorlar. Bu yansıtılan kişilik günlük olarak değerlendirilir: sunulma şekline göre modeller tanımlanır: Diğer kullanıcıların dikkatini çeker ve elde ettiği popülerliğe göre değerlendirilir. Esasen, sosyal medyada materyal yayınlamak hayatlarımızı anlatmanın bir yoludur: Kendimize hayatımızın ne olduğunu söyleriz. Başkalarının düşünmesini istediğimiz şey hayatımızdır. Sonuçta, hayatımız olarak tasvir etmek istediğimiz şey ile hayatımızın gerçekte ne olduğu arasındaki çizgiler bulanıklaşır. Sosyal medya topluluğu, üyelerin başkalarının dikkatini çekmek için sürekli birbirleriyle yarıştığı bir topluluktur. Üyelerinin sürekli olarak materyal üretmesi ve paylaşması ihtiyacını yaratan bir topluluktur. Başarısı devasa miktarda veri üretmeye bağlı olan sosyal medya devlerinin körüklediği bir ihtiyaç. Verilerin işlenmesi yoluyla başarılı tahminler yapmalarını sağlayan veriler, büyük kârlılıklarının kaynağıdır. Bildiğimiz şekliyle "mahremiyetin sonu", "unutma yeteneğinin sonu" ile aynı zamana denk gelir. Çevrimiçi olarak paylaştığımız bilgiler sonsuza kadar var olma “potansiyeline sahiptir”. Bu iki sorunun birleşimi (içerik üreticilerine dönüşümümüz ve yayınlanan materyalin sonsuza kadar var olma olasılığı), kamusal ve özeli tanımlama şeklimizi değiştiriyor. Kendimizi Markaya Dönüştürmek Sonsuza kadar kalacak şekilde gönderilen bilgiler, varlığı gerçek hayatta anlamlar taşıyan dijital benliği ortaya çıkaran bir yapbozun parçaları haline gelir.Bir kullanıcının dijital kimliği, olası bir işveren tarafından işe alım karar sürecinde kullanılabilir, bir davada delil olarak kullanılabilir, zarar verme niyetinde olan kişiler tarafından kullanılabilir. Sosyal medyadaki (LinkedIn, Instagram, Facebook veya Twitter) varlık, nüfusun giderek daha büyük bir kısmı için iş bulmanın ve işte kalmanın ayrılmaz bir parçası haline geliyor. Bunun “en saf” örneği, tüm gelir kaynağı kendilerini internette tanıtmak ve popülerlik kazanmak olan influencerlardır.Ancak sosyal medya aynı zamanda birçok “bilgi işçisinin” (yani bilgiyi manipüle eden, işleyen veya anlamlandıran işçilerin) kendilerini tanıttığı ve markalarını oluşturduğu bir ortamdır. Gazeteciler Twitter'ı diğer hikayeler hakkında bilgi edinmek için kullanıyor ancak aynı zamanda kişisel bir marka ve yararlanılabilecek bir hedef kitle geliştirmek için de kullanıyorlar.İnsanlar LinkedIn'i yalnızca özgeçmişler ve ağ oluşturmak için değil, aynı zamanda yönetici veya girişimci olarak kişiliklerini (markalarını) doğrulayan makaleler yayınlamak için de kullanıyor. Ve biz fotoğrafçılar olarak oluşturduğumuz dijital kimliğe güveniyoruz. Sosyal medya hesaplarımız aracılığıyla sürekli yeni materyaller sunma baskısı altındayız. Oran tatmin edici değilse algoritma tarafından cezalandırılırız. Instagram'da daha fazla "daha iyi çalışan" materyaller, cep telefonlarının küçük ekranlarında izlenebilecek fotoğraflar üretiyoruz. Görsel olarak duyuları tatmin edecek şekilde ve düzende yayınlıyoruz. Dikkatin değerli ve sınırlı bir kaynak olduğu ve rekabetin giderek arttığı bir dünyada, diğer kullanıcıların dikkatini mümkün olduğunca üzerimizde tutmaya çalışıyoruz. Mümkün olan en yüksek görünürlüğü arıyoruz. Viralitenin peşindeyiz. Giderek daha çok, başarısı seyircilerin ilgisine ve sevgisine bağlı olan bir Big Brother şovundaki ünlüler, kişilermişiz gibi davranmayı öğreniyoruz. Beğenilere güveniyoruz. Kardashian'lar, "beğenildiği" sürece, varlıkları ilgi yarattığı sürece herkesin başarılı olabileceğini öne süren hakim felsefenin vücut bulmuş halidir. Yeterince popüler olduğu sürece. "Markalaşma" kelimesi olup bitenlere mükemmel bir şekilde uyuyor çünkü benliğin neye dönüştüğünü vurguluyor: bir ürün. Aynı zamanda akıllı telefonların yükselişi günün 24 saati malzeme üretmeyi mümkün kılıyor. Facebook'un ilk zamanlarında, bir kullanıcının dijital fotoğraf makinesiyle fotoğraf çekmesi, bunları bilgisayara yüklemesi ve albümlerde yayınlaması gerekiyordu. Artık elimdeki telefon, hayatın her anını yakalamaya hazır, gelişmiş bir kamera. Akıllı telefonlardaki programlar, fotoğraf ve video düzenlemeyi birkaç yıl öncesine kadar hayal bile edemeyeceğimiz bir şekilde hızlı ve kolay hale getiriyor. Bu, kullanıcının sosyal medya hesaplarına sürekli güncelleme sağlama yeteneğini artırır ve kendisi olan markayı oluşturmak için materyal üretmeyi kolaylaştırır. Bu bağlamda çok sayıda insanın hayatı, sosyal medyadaki imajına ve paylaştığı fotoğraflara bağlı ve bu imajın kontrol edilmesi hayati önem taşıyor. Dijital benliğin gerçek benlik üzerinde gücü vardır. Yalnız Ekranların Önündeki Adam Bütün bunlar giderek daha çok ekran karşısında, daha az insanlarla birlikte yaşadığımız bir dönemde. Günümüzde ortalama bir insan her gün ortalama 6 saat 37 dakikasını ekran karşısında geçiriyor. Z kuşağı (1996 ile 2010 arasında doğanlar) için buna karşılık gelen rakamlar daha da kötü: Günde 9 saatten fazlasını ekran karşısında geçiriyorlar. İnsanlar uyanık olduklarında zamanlarının %44’ünü ekran karşısında geçiriyor. Bu sürenin büyük bir kısmı (3 saat 46 dakika) cep telefonu karşısında geçiyor. İnsanları, gerçek dünyada onlarla kurduğumuz iletişime göre değil, ekranlar aracılığıyla hayatları hakkında gördüklerimize göre giderek daha fazla yargılıyoruz. İnsanlar hakkında, ekranların önündeki teknoloji devlerinin platformlarında ortaya çıktıklarını gördüğümüz dijital kişiliklerine dair izlenimlerimize dayanarak kararlar veriyoruz. Aynı zamanda ekran karşısında ne kadar çok vakit geçirirsek kendimizi o kadar yalnız hissediyoruz. Cigna'nın yakın zamanda yaptığı bir araştırmaya göre, yalnızlıktan en çok zarar görenler gençler. 2012'den beri hem ABD'de hem de Birleşik Krallık'ta gençler arasında depresyon oranları artmaya başladı. 2019'a gelindiğinde, hatta COVID-19 salgınının başlamasından önce bile, bu sayı ikiye katlandı. Dünya çapında giderek daha fazla genç kendilerini yalnız ve okulda yabancı hissettiklerini söylüyor. Bunun nedeni sadece gençlerin olumsuz duyguları kabul etme olasılıklarının daha yüksek olması değildi; kendine zarar verme ve intihara teşebbüs gibi kötü zihinsel sağlıkla bağlantılı davranışlar da aynı dönemde arttı. Bu eğilimlerin nedeninin akıllı telefon kullanımıyla bağlantılı olduğu görülüyor. 2012'den itibaren daha fazla insan akıllı telefon kullanmaya başladı ve günde birkaç saat sosyal medyada yer aldı. Aynı zamanda gençler, arkadaşlarıyla yüz yüze daha az vakit geçirirken daha az uyudular. Aşağıdaki veriler de tipiktir: İletişim kurmak için ekran karşısında en çok vakit geçiren kuşak olan Z kuşağı, en yalnız kuşaktır. 72 yaş üstü kuşaklar en az yalnız olan kuşaklardır. Bu, yalnızlık sorununun çoğunlukla yaşlı insanlarla ilgili olduğu birkaç yıl öncesine kadar doğru olan gerçekliğin tersine çevrilmesidir.Yabancılaşma unsuru haline gelen benlik imajı. Teksas Çocuk Hastanesi psikiyatri kliniği başkanı Dr. Laurel Williams'a göre: “Topluluk duygusu ortadan kalkıyor. Başkalarıyla konuşmak yerine ekranların önünde çok daha fazla zaman geçiriyoruz. Ancak başvuracak bir topluluk yoksa umutsuzluk duygusunun gidecek hiçbir yeri yoktur.” Sürekli olarak kendini değerlendiren ve her zaman yetersiz hizmet gören benliğe karşı bile korku yaygındır. Doğru kararları verememek, kendini esaretten kurtaramamak. Benliğin ne olduğu her zaman olması gerekenin karşıtıdır, benlik “ideal benliğin”, bireysel mutluluğa, bireysel başarıya ulaşmak için özgürleştirilmesi gereken bu “gerçek benliğin” karşıtıdır. Birey sürekli bir şimdide yaşamayı öğrenir. Sosyal medya hesapları aracılığıyla benliğin idealize edilmiş formlarını, kendisi ile örtüşmeyen şekilde yansıtır. Onlar aracılığıyla daha fazla iletişim kurar. Onlara bağlı. Bu sürecin doğal sonucu, benliğin “sevilmesine” izin vermeyen ve “sevgiye” izin verecek arayışı şiddetlendiren düşük benlik saygısıdır. “Çözüm” her zaman bireysel düzeyde aranır. Ünlü sosyal psikolog Sherry Turkle, çağımızda çok rahatsız edici bir şeylerin olduğunu belirtiyor. Sonunda birey öyle bir noktaya gelir ki, sosyal medyada yansıtılan kendilik imajına imrenir: “Sadece kendimizin en iyi yönlerini gösterdiğimiz, dijital ortamda kurduğumuz hayatları görüyoruz ve gerçek hayatlarımızın, başkalarına yaşadığımızı anlattığımız hayatlardan çok uzak olduğunu fark ediyoruz. İnşa ettiğimiz benliği Öteki olarak görürüz ve ondan aşağılık hissederiz. Onun gibi olamadığımız için onu kıskanıyoruz. Bu, derinden yabancılaştırıcı bir kendine haset duygusu yaratıyor.” Kendimizi özgün olmayan, ikiyüzlü ve suçlu hissederiz; hiçbir zaman ulaşamayacağımız kendi avatarlarımızdan, kendimizin idealize edilmiş versiyonlarından nefret ederiz. Kendimiz haline gelen, özenle inşa edilmiş markadan nefret ediyoruz. Onlara duygusal olarak bağlıyız çünkü onları geliştirmeye zaman ve enerji harcadık. Hayatımızın kontrolünü ele geçiriyorlar. Benlik imajı, baş kahramanın her zaman sahte ve kusursuz olanı yansıtması gereken Dorian Gray'in ters çevrilmiş bir portresi gibi, bir baskı unsuru haline gelir. Aldığı kabulün gerçekte asla olmadığı ve asla olamayacağı bir şey olduğunu hatırlatır ona. Aslına bakılırsa, üretilmiş dış görünüşün arkasında gerçek benliğimizi gerçekten görenler, dijital kişiliklerin konuşlandırıldığı mimariyi şekillendiren, varlığımızın verilerini toplayan ve inceleyen, bunları kategorilere ayıran, davranış kalıplarını belirleyen ve daha sonra bunları kullanmak için kullanan şirketlerdir. Büyük kârlarının kaynağı olan öngörü modellerini geliştiriyorlar. Selfie çağı, hayatımızın her alanına ait fotoğrafları paylaştığımız, imajımızı koruma ihtiyacı hissettiğimiz, mahremiyetimizi gönüllü olarak ortadan kaldırdığımız ama yine de sosyal medyada kendimizi nasıl sunacağımız üzerinde kontrol sahibi olmak istediğimiz çağ. Medya - çünkü bunun hayatlarımız üzerinde gerçek bir etkisi var, çünkü dijital kişiler aracılığıyla giderek daha fazla iletişim kuruyoruz - aynı zamanda yalnız bir çağ: bu kıskançlık çağı. Başkalarına olan kıskançlık, aynı zamanda yansıtmaya çalıştığımız ve sonuçta bir yabancılaşma faktörü haline gelen kendi kusursuz portremize olan kıskançlığımızdır. Sanal Gerçekliğe Karşı Sokak Fotoğrafçılığının Gerçekliği Böyle bir bağlamda sokak fotoğrafçılığı, aynı dünyada faaliyet göstermesine ve gelişmesine rağmen bir tehlikedir. Yüzlerin şeklini değiştiren filtrelerin, kendilerinin ideal filtrelenmiş versiyonuna yaklaşmaya çalışan bireylerin, sosyal medyada yansıtılan kusursuz filtrelenmiş versiyonlarına benzemeye çalışan pek çok kişinin plastik cerrahiyi seçip başvurduğu çağda, Gerçekliğin kusurlarını yakalayan, mutlaka "benliğin en iyi versiyonunu" yakalamayan, ancak çoğu zaman en kötüsü, üzgün, şüpheci, hüsrana uğramış olanı yakalayan sokak fotoğrafçılığı bir düşmandır. Özenle oluşturduğumuz benlik imajının (kusursuz ya da en azından seçici olarak aşınmış ve dolayısıyla “gerçek”) aynasının üzerine düşüp onu çatlatabilen bir taştır. Bu, mahremiyetin ihlali olarak değil, imajımızı kontrol altında tutarak kendi markamızı - ekonomik değerini - koruma yeteneğimizin ihlali olarak kabul edilmektedir. Kara kedilerin Orta Çağ'daki gibi öldürülmediği, hayvan barınaklarında sahipsiz kaldığı ve yeterince "selfie dostu" olmadığı için ötenazi yapıldığı bir dönem. Kameralara iyi "yazmadıkları" için ölüyorlar. Sokak fotoğrafçılığı gururumuzu okşamaz, mutlaka kendimizin en iyi versiyonunu göstermez, bir başkasının bakışları altında belirli bir anda ne olduğumuzu gösterir. Ve bir sokak fotoğrafçısı için kara kedi (bizim hoşumuza gitmeyen yönlerimiz) çok ilginç bir fotoğraf konusu olabilir. Gizlilik Sorununa 'Çözüm' Olarak Ön Fotoğrafçılık Burada sokak fotoğrafçılığına karşı çıkan veya ortaya çıkardığı soruna “çözüm” sunan trendlere de dikkat çekmek önemli. Yapay zekanın üretken sanat biçimlerinin çoğalması da bunlardan biri. Promptografi, üretilen malzemenin deneyimli fotoğrafçıları bile kandırmasıyla giderek artan bir popülerlik kazanıyor. İstemler, gerçeğe benzeyen bir görüntü oluşturmak için yapay zekanın belirli bir yönüne yönelik sözlü dürtüklemelerdir. İsteme, gizlilik ve anonimlik sorununa bir "çözüm" sağlar; çünkü kaydedilen şey -her ne kadar sokak fotoğrafçılığıyla özdeşleştirdiğimiz bir görüntüyü yakalasa da- gerçekte var değildir. Ama gerçeğinden daha etkileyici görünüyor. Zaten sosyal medyadaki sokak fotoğrafçılığı hesapları da bu tür kreasyonları yayınlıyor. Kullanıcıların çoğunluğu gerçeği sahtesinden ayıramıyor ve sonuç çok etkileyici olduğundan, bu gönderilerin çoğu çok yüksek yanıt alıyor. Viral hale geliyorlar. Bu görüntüler, var olmayan bir gerçekliği yakalıyor ya da varsa, algoritma tarafından oluşturulan görüntüde çok nadiren yakalandığı şekilde yakalanıyor. Çoğu durumda sunulanın matematiksel denklemlerin algoritmalar tarafından görüntüye dönüştürülmesi sonucu olduğu belirtilmemekte ve sokakta çekilmiş gerçek fotoğraflar olduğu izlenimi bırakılmaktadır. Anlaşılması Giderek Zorlaşan Bir Dünya Fotoğrafın ortaya çıkışıyla ortaya çıkan bir diğer sorun ise gerçek fotoğrafların artık çok daha sıradan ve daha az etkileyici görünmesidir. Gerçeklik artık yeterince “beğenilmiyor”. Ancak son derece etkileyici fotoğraflar bile kullanıcılar kendilerini bunların gerçekten gerçek olup olmadığını, yoksa yapay zekanın sonucu mu olduğunu sorgulayacak durumda buluyor. Bir fotoğrafçının gerçekten eşsiz bir anın önünde olması çok zor ve nadirdir. Onu yakalamak daha da nadirdir. Zanaatını geliştirmiş olmalı ve gördüğünü algılama, doğru zamanda, doğru açıda, doğru ışıkla doğru yerde olma, doğru anda düğmeye basabilme yeteneğine sahip olmalıdır. Ne erken ne de geç, çünkü aksi takdirde olup biteni benzersiz bir şekilde yakalayamayacak. Bir algoritma için bu koşulların tümü gereksizdir. Bir dizi uygun uyarıya sahip bir algoritma, herhangi bir zamanda bir düğmeye basılarak bu tür görüntüleri büyük ölçekte üretebilir. Bir fotoğrafçı sanatını geliştirmek için uzun yıllar harcayabilir. Ancak onun gelişimi ve kişiliğiyle, edindiği bilgiyle, geliştirdiği beceriyle ilgili tüm bu süreç, dikkatleri artık muhtemelen birileri tarafından üretilen başka bir imaja çevrilen diğer insanların ilgisine bırakılmıştır. Fotoğraf sanatında çok az deneyimi olan veya hiç deneyimi olmayan, bilgisayarda bir bara bir cümle yazıp "gir" tuşuna bastı. Nadir ve benzersiz olan önemsiz hale gelir. Dikkat ekonomisi bağlamında fotoğrafçıların çoğunluğunun kullandığı materyaller marjinalleşme tehlikesiyle karşı karşıya. Açıkçası böyle bir gelişme, sanatı henüz gelişmemiş genç fotoğrafçılar için özellikle cesaret kırıcı. Ancak fotoğraf sanatının kendisi açısından daha sorunlu olabilir. Sanatsal sürecin dışına atılanın sanatçının kendisi olduğu ortaya çıkıyor. Kişi, hem fotoğrafçı olarak olup biteni yakalayan hem de yakalanan özne olarak resmin dışında bırakılır. Sanal hakimdir. Yapay olan olağanüstü olanla, bu dünyanın dışındaki olanla, gerçek olan sıradan olanla özdeşleşiyor. Gerçek ve sahtenin sınırları o kadar bulanık ki artık önemli olan, sunulan materyalin sosyal medya mimarisi içerisinde ne kadar verimli olduğu. Aslında gerçek olanı anlamak için makinelerin aracılığına ihtiyaç duyacağımız noktaya hızla yaklaşıyoruz. Duyularımıza olan güvenimizi kaybetmiş olacağız. İnsanın gerçekliği algılama yeteneğini “hackliyoruz”. Gerçek tehlike, yakın gelecekte dünyamıza hakim olacak sanatsal yaratımların, insanların hayal gücünün ya da vizyonunun değil, insanların daha önceki yaratımlarından, giderek daha fazla kendilerinin yarattığı yaratımlardan beslenen makinelerin sonucu olması. . Sanal seksten (temas riski olmayan seks) yapay zeka arkadaşlara (bir tüketici ürünü olarak, insan ilişkilerinin kaçınılmaz sorunları olmadan, bireyin ihtiyaçlarına göre tasarlanmış arkadaşlığa), prompografiye (fotoğrafı simüle eden, ancak gerçek insanlar olmadan) görüntülere kadar - biz simülasyon çağında yaşıyoruz. Ama kaybedilen şey, insanın bir şeyi fethetmek için çıkması gereken yolculuktur. Sanatçı sadece eserinin değil, aynı zamanda onu üretmeye varıncaya kadar yaptığı yolculuğun da kendisidir. Ortaya çıkan soru şu: Eğer önemli olan tek şey oraya giden yolculuk değil de varış noktası olsaydı, ultra modern Ulysses'imizin hangi hikayeleri paylaşması gerekirdi? Geride nasıl bir anı bırakacaktı? İnsanı Ön Plana Geri Getirme İhtiyacı Yeni yeni ortaya çıkan harika sanal dünyada, çoğu kişi tarafından tehlike olarak görülse de, gerçekliği gerçek insanların bireysel gözünden olduğu gibi kaydetmek, aslında bir zorunluluk haline geliyor. Algılanması giderek zorlaşan, filtrelerin ardına saklanan, yapay olanı gerçek olandan ayırmanın giderek zorlaştığı bir dünyanın gerçek resmini yakalamak için sokak fotoğrafçılığına ihtiyacımız var. Yapay olanın gerçekte olduğundan daha gerçek göründüğü bir dünya. Çoğu zaman daha ilgi çekicidir. Giderek yakınlaşan geleceğin distopyasında sokak fotoğrafçısı karanlığa ışık tutuyor. Benliğin filtrelenmiş versiyonlarının ve ışık ya da karanlıkla hiçbir ilgisi olmayan, matematik ve aldatmacayla ilgisi olan algoritmik görüntülerin aksine, gerçek olanı yakalamak için ışığa ve gölgeye güveniyor. Günümüzde birçok ülkede kısıtlamalar artıyor ve sokak fotoğrafçıları hedef alınıyor. Kendi tarzlarını uyarlıyorlar. Sanki İnsanın kendine özgü bir kenara yerleştirildiği karanlık bir çağı bu şekilde yakalamak istercesine, ışıkla, silüetlerle, gizli yüzlerle ve ifadelerle gölge oyununu giderek daha fazla tercih ediyorlar. İnsandan giderek daha fazla uzaklaşıyoruz. Korku hakim ve sokak fotoğrafçılığı, fotoğrafçıların yaptığı seçimlerle bu korkuyu yansıtıyor. Bu tür fotoğrafçılığın gelişmesi, eninde sonunda zamanımız için çok doğru olan bir şeyi yakalamayı başaracak: İnsan korkusunun yaygınlığı, ondan uzaklaşma. Fransa'nın Sosyal Demokrat François Hollande tarafından yönetildiği dönemde 2012-2014 yılları arasında Kültür Bakanı olan Aurelie Filippetti, sokak fotoğrafçılarına getirilen kısıtlamaların kabul edilemez olduğunu, çünkü "onlar olmadan toplumumuzun yüzü olmayacağını" belirtmişti. Şöyle ekledi: "Hafızamızı kaybetme riskiyle karşı karşıyayız." Ancak hafıza, unutmak isteyebileceğimiz şeyleri hatırladığımızda bile toplumların birleştirici dokusudur. Tekrar düşünelim. Gelecek nesillere çağımızın hikâyesini anlatmak istediğimiz şey bu mu? Gölgelerin, dijital kişiliklerin ve projeksiyonun hakim olduğu, gerçek kişinin bulunmadığı bir hikaye mi? Cartier-Bresson veya Josef Koudelka'nın yeri olmayacak bir yerde mi? Toplumlarımızın geleceğini inşa etmek istediğimiz zemin bu mu? Hafızasız bir gelecek mi? Fotoğrafçılık artık seçilmiş bir azınlığın, sanatçıların veya profesyonellerin ayrıcalığı değil, giderek herkes için bir fırsat haline geliyor. Yaşanan teknolojik devrim, fotoğrafı modern dünyamızın merkezine getirdi ve onunla ne yapacağımızı seçmek zorunda kaldık. Kamerayı kendimize çevirebiliriz. Ama işler çirkinleşse bile onu dışarıya, yaşadığımız dünyanın güzelliğine çevirebiliriz. Daha iyi hikaye anlatıcıları olmak için bir fırsat. Gerçek hikayelerden. Ve hikayelerimiz az çok doğru olabilir. Bu bize kalmış. Çünkü Henri Cartier-Bresson'un dediği gibi fotoğraf, bir olayın öneminin bir anda farkına varılmasıdır. Gerçekten neler oluyor? Çünkü sonuçta insanın paylaşacak hikayelere ihtiyacı var. Hayatımıza anlam katan hikayeler. Bunlar paylaşmaya değer. Varlığımız onlara bağlı. Bu bir zorunluluk. Fotoğrafçı Giannis Angelakis Yazar Hakkında: Giannis Angelakis, Hanya, Girit'ten bir sokak belgeseli fotoğrafçısı ve gazetecidir. 1979'da doğdu ve hayatının çoğunu Yunanistan'da geçirdi. 2018'den 2024'e kadar Fuji X'in Elçisiydi. Tüm fotoğraflar Giannis Angelakis'e aittir

Editoryal

İnsan Hikayelerine İhtiyacımız

Fotoğraf Düzenleme Etiği: Gerçek, Yalanlar ve Dünya Görüşleri

İnsan Hikayelerine İhtiyacımız

Fotoğraf Düzenleme Etiği: Gerçek, Yalanlar ve Dünya Görüşleri

Reklam Engelleyici Algılandı