Röportaj

Türk sokak fotoğrafçısı Ci Demi, sanatın hayatını nasıl kurtardığını, klasik İtalyan korku filmlerinden aldığı ilhamı ve küçük bir Sony RX0 ile profesyonel düzeyde çalışmalar yarattığını anlatıyor. ISO 200 | 1/2500 sn | F5.6 | 23 mm (35 mm eşdeğeri tam çerçeve)Fotoğraf: “Ci Demi”Fotoğraf Makinesi: Fujifilm X100F Ci Demi, geçtiğimiz on yılın çoğunu doğduğu şehir olan İstanbul'un yaşamını ve manzaralarını nasıl belgeleyeceğini keşfederek geçirdi ve aynı anda hem rahatlatıcı hem de rahatsız edici olan benzersiz bir pastel sokak stili geliştirdi. Etrafındaki yaşam olaylarına, özellikle de dönemin neredeyse bitmek bilmeyen protestolarına 'tanık olma içgüdüsüyle' İstanbul'u fotoğraflamaya başladı . Bu süreci sevmesi ve Demi'nin ifadesiyle 'ne kadar 'önemsiz' görünürse görünsün bazı şeyleri kaydetmeye' başlaması çok uzun sürmedi. Demi, 2015 yılında reklam ajansı işinden beklenmedik bir ikramiye aldıktan sonra fotoğrafçılığa 'bir dizi tesadüf' sayesinde başladığını söyledi. Daha önce anlık görüntüler çekmek için yalnızca iPhone 5 kullanmıştı ancak becerilerini daha da geliştirmek istiyordu. Demi bana 'DSLR'lerden korktuğunu' ve aynasız kameraların daha ulaşılabilir göründüğünü söyledi. Bir Fujifilm mağazasına gitti ve bir X-E2 satın aldı ve oradan fotoğrafçılık konusunda ciddileşti. ISO 640 | 1/640 sn | F4 | 18 mm (28 mm eşdeğeri tam çerçeve)Fotoğraf: “Ci Demi”Fotoğraf Makinesi: Fujifilm X70 Demi gerçekten de ciddileşti. XE-2'yi satın aldığından bu yana geçen sekiz yıl içinde hem becerileri hem de fotoğraf makinesi koleksiyonu muazzam bir şekilde gelişti ve bugün çalışmaları, yakın zamanda İstanbul'daki Pera Müzesi'nde de dahil olmak üzere dünya çapındaki sergilerde yer aldı. Demi hangi kamerayı veya konuyu seçerse seçsin, bas-çek koleksiyonunu kullandığında bile tarzı son derece tanınabilir (ve sürekli olarak ürkütücü) olmayı sürdürüyor. Ayrıca iki fotoğraf kitabı da yayınladı - en son fotoğraf kitabı Şehir Fikri - ve insanları ve dili olmayan bir şehrin rahatsız edici doğasına odaklanıyor. ISO 200 | 1/1000 sn | F5.6 | 18 mm (28 mm eşdeğeri tam çerçeve)Fotoğraf: “Ci Demi”Fotoğraf Makinesi: Fujifilm X70 Oldukça pastel ve hala canlılığını koruyan bir renk paleti kullandığınız 2022 tarihli Notion of a City ve 2019 tarihli No Offense If You Forget gibi güzel galeri ve kitap projeleri ürettiniz . Sizi bu tarz seçimine iten ne oldu? Demi: Benim ayırt edici renk paletim 1970'lerin giallos adlı İtalyan korku/gerilim filmlerinden geliyor . Görünüşümü yaratırken ilk ilham kaynağım onlardı çünkü çok benzersizler ve belirli bir 'ruh hali' oluşturmada etkililer. "Ayırt edici renk paletim 1970'lerin giallosadlı İtalyan korku/gerilim filmlerinden geliyor ." İstanbul'da fotoğraf çekerken etrafımdaki her detay kafamda tam bir 'korku filmi seti' oluşturuyor. Bu ürkütücü ve bir şeylerin ters gittiğini hissedebiliyorsunuz ama ne olduğunu tam olarak çıkaramıyorsunuz. Sadece gündüzleri çalışan bir korku filmi yönetmeni gibi davranmayı çok seviyorum. Ancak fotoğraflarımı hiçbir zaman sahnelemiyorum veya karanlıktan/geceden faydalanmıyorum. Gündüz yeterince 'korkutucu'. Şehirde 'sessiz gerilim' dediğim şeyi fotoğraflamaya aşığım, dolayısıyla renkler benim lehime çalışıyor. ISO 200 | 1/125 sn | F4 | 8 mm (24 mm eşdeğeri tam çerçeve)Fotoğraf: “Ci Demi”Fotoğraf Makinesi: Sony RX0 Geçmişte, bazı çalışmalarınızda küçük bas-çek yöntemleri ( Sony RX0 gibi) kullandınız. Kameranızı bu kadar küçük ve bu kadar geniş bir şeye (24mm eşdeğer lens) değiştirmek tarzınızı ve hikayelerinizi nasıl etkiledi? Bahsettiğiniz fotoğraf serisi için, Unutursanız Kusura bakmayın, Fujifilm X70 , Fujifilm X100F/V , Sony RX100 V ve Sony RX0'ı beş yıl boyunca kullandım . 2018 yılının tamamında yalnızca Sony RX0 kullandım. Bunu kimseye tavsiye edemem çünkü kolayca tahmin edebileceğiniz gibi sakatlayıcı bir durum. Yakaladığımdan daha fazla çekimi kaçırdım. Ancak o zamanlar 'daha büyük' bir kamera taşıma isteğim yoktu, bu yüzden bir şekilde işe yaradı. ISO 200 | 1/160 sn | F4 | 8 mm (24 mm eşdeğeri tam çerçeve)Fotoğraf: “Ci Demi”Fotoğraf Makinesi: Sony RX0 Sony RX0 sinir bozucu derecede güzel. Bir hikayeyi çekmek amacıyla onu taşımak gerçekten özgürleştirici. 'Kamerasız fotoğraf çekmeye' şimdiye kadar ulaştığım en yakın nokta bu. Hayatım boyunca 28mm ve 35mm ile çalıştım ama 24mm bambaşka bir şey; düzgün bir şekilde yaklaşmanızı gerektirir. O kamerayı kullanmak deneyseldi ve hâlâ da öyle ama sanırım bu meydan okumadan keyif aldım. 2018 yılının tamamında yalnızca Sony RX0 kullandım.Bunu kimseye tavsiye edemem... Eğlenceli hikaye: 2023'ün başlarında uluslararası bir gazetede göreve gittim. Yanımda Fujifilm X100V ve Sony RX0 vardı. Ödevin tamamını Fujifilm ile çektim, ancak tek çekim için daha geniş bir açıya ihtiyacım vardı, bu yüzden resmi Sony ile çektim. Tahmin edin fotoğraf editörü makale için hangi resmi seçti? O kameradan çıkan bir fotoğrafı gazetede görmek çok eğlenceliydi. Şu anda ağırlıklı olarak Ricoh GR IIIx ile çekim yapıyorum. Sony RX0 da her zaman çantamdadır. Renk paletinizi ve stilinizi oluşturmak için kullandığınız süreci biraz inceleyebilir misiniz? Son beş yıldır resimlerimi neredeyse yalnızca tabletimde düzenlemek için Adobe Lightroom'u kullanıyorum. Yıllar önce işe koyuldum ve Giallo'yu taklit etmeye çalıştım . %100 başarılı olduğumu sanmıyorum ama sonunda özel bir şey elde ettim: kendi renk paletim. Benim durumumda, negatif kontrast değerleri ve renk doygunluğu ile açıklığın tutarlı tutulması yaklaşımımın anahtarıdır. ISO 200 | 1/1000 sn | F4 | 18 mm (28 mm eşdeğeri tam çerçeve)Fotoğraf: “Ci Demi”Fotoğraf Makinesi: Fujifilm X70 İlhamınızı nereden alıyorsunuz? Bir süre önce fotoğraf çekmenin ciddi bir depresif dönemden sonra evden çıkmanın bir yolu olduğundan bahsettiğinizi biliyorum. Hikayelerimin tamamı İstanbul'la, onunla ilişkimle (ve ona yönelik eleştirilerimle) ve kendimle ilgili. Bu nedenle hayatımın bana ilham verdiğini söyleyebilirim; bu benim itici gücüm. Küçüklüğümden beri hikayeler anlatmak istedim. Şu anda fotoğrafçılığımda sürekli yaptığım şey bu ve hayata zen benzeri bir yaklaşımdan çok memnunum. "Görünürde hiçbir sebep yokken kendine bir kamera alan o aptal bana sonsuza kadar minnettar kalacağım." Hayatımın bir noktasında fotoğrafçılık benim terapimdi; neredeyse hayatımı yaşamak için bahanemdi. Beni depresyonun derinliklerinden kurtardığını rahatlıkla söyleyebilirim. Etkisi çok büyüktü. Görünüşte hiçbir sebep yokken kendine bir kamera alan o aptal bana sonsuza kadar minnettar kalacağım. Yeni alanlar keşfetmek için mi çekim yapıyorsunuz yoksa tanıdık yerlerde yeni kompozisyonlar mı buluyorsunuz? Bence her ikisinden de biraz var; Bazen içimden şehrin çok uzaklarına gitmek geliyor, bazen de ilginç bir şeyle karşılaşmayı umarak şehir merkezinde birkaç saat dolaşıyorum. İstanbul asla teslimatı başaramaz; Şehri şehir yapan bu küçük detayları görmeye devam ediyorum. Bu yüzden onları fotoğraflıyorum. O anları keşfetmek bana büyük keyif veriyor. ISO 200 | 1/1000 sn | F4 | 18 mm (28 mm eşdeğeri tam çerçeve)Fotoğraf: “Ci Demi”Fotoğraf Makinesi: Fujifilm X100F Doğduğunuz şehir olan İstanbul'u konu alan birçok dizi çektiniz. Peki ya şehir size bu kadar yaratıcı bir şekilde konuşuyor ve insanlar ya da metinler olmasa bile ( Kent Kavramı'nda olduğu gibi) onun ruhunu nasıl yakalamaya çalışıyorsunuz ? İstanbul'u oluşturan sayısız katman var. Bunları fotoğrafla soymak ve şehrin özünü yakalamaya çalışmak benim için son derece tatmin edici. İstanbul, kendine özgü bir mizah anlayışına sahip, gizemli ve kalabalık bir şehir. Her an fotoğraf çekmek için pek çok olasılık var. Daha fazlası için geri gelmeye devam ediyorum çünkü içindeki yeni katmanları keşfetmeyi asla bırakmıyorum. ISO 200 | 1/400 sn | F5.6 | 18 mm (28 mm eşdeğeri tam çerçeve)Fotoğraf: “Ci Demi”Fotoğraf Makinesi: Fujifilm X70 İstanbul dışında fotoğraf çekmek istediğiniz başka bir şehir var mı? Yeni Zelanda'da fotoğraf çekmeyi denedim. Sanırım tam bir kültür şokuyla karşı karşıya kaldım. Bazı anlamlı fotoğraflar çekebildim ama bunlar İstanbul'da çekeceğim fotoğraflara hiç benzemiyordu. Yani sanırım İstanbul da bir ölçüde benim tarzımı belirliyor. Bunun tüm ayrıntılarını biliyorum ve bir anlatı oluşturmak için birlikte çalışabiliriz. Yeni Zelanda'da ilk kez kendimi yabancı gibi hissettim. Turist olduğum için pek de kötü bir şey değildi ama orada fotoğraflarımla aradığım şeyi yakalayamadım. Ancak Berlin'i fotoğraflamak ve oldukça büyük bir Türk topluluğunun bulunduğu bu şehirde İstanbul'un izlerini ve ipuçlarını bulmaya çalışmak istiyorum. Ama bu geleceğe yönelik bir hikaye. ISO 200 | 1/1800 sn | F4 | 23 mm (35 mm eşdeğeri tam çerçeve)Fotoğraf: “Ci Demi”Fotoğraf Makinesi: Fujifilm X100F

Ci Demi kentsel peyzajın sessiz gerilimi üzerine

Fujifilm GFX, kaizen ve XE serisinin geleceği hakkında konuşuyor

Jeff Widener: İkonik ‘Tank Adam’ Fotoğrafının Arkasındaki Fotoğrafçı

Albert Watson: Efsanevi Moda ve Ünlü Fotoğrafçısı

Roger Deakins: Fotoğrafçı Gözüyle Efsanevi Görüntü Yönetmeni

NASA’nın En İkonik Görüntülerinden Biri Olan ‘Earthrise’ Arkasındaki Hikaye

Fotoğrafçılar Intel ve NVIDIA’nın Son Teknolojisinden Nasıl Yararlanacak?

Polaroid SX-70 ile 35 mm filme portre çekimi

Röportaj : Hengki Koentjoro

Röportaj: Nikos ECONOMOPOULOS

Reklam Engelleyici Algılandı